Odwołanie od stanowiska zakładu ubezpieczeń – pomniejszenie wartości części koniecznych do naprawy (tzw. potrącenie amortyzacyjne lub merkantylny ubytek wartości)

Wzór odwołania od stanowiska zakładu ubezpieczeń – pomniejszenie wartości części koniecznych do naprawy (tzw. potrącenie amortyzacyjne lub merkantylny ubytek wartości).

Warszawa, dnia 1 lipca 2008 roku

Jan Kowalski

Ul. Belwederska 7/14

00-902 Warszawa

XYZ

Towarzystwo Ubezpieczeń S.A.

Ul. Nowowiejska 1

00-902 Warszawa

Odwołanie

Działając na podstawie art. 19 zdanie pierwsze w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1152) składam odwołanie od stanowiska XYZ Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. z dnia 30 czerwca 2008 roku w sprawie uznanej sumy odszkodowania za szkodę komunikacyjną z tytułu obowiązkowej odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (nr szkody 01062008) i wnoszę o zapłatę w terminie 14 dni od doręczenia niniejszego pisma kwoty 1500 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 lipca 2008 roku do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

W dniu 1 czerwca br. około godz. 16:00 kierujący samochodem marki Toyota Avensis o numerze rejestracyjnym XZY 01234, posiadający umowę ubezpieczenia OC zawartą z XYZ Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. (nr polisy: XYZ 11112008), nie zachowując należytej ostrożności w ruchu drogowym doprowadził do kolizji drogowej wskutek czego doszło do uszkodzenia należącego do mnie pojazdu mechanicznego marki Honda Civic o numerze rejestracyjnym YZX 43210.

Powyższy fakt został stwierdzony przez przybyłych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji poprzez ustalenie sprawstwa kolizji drogowej przez kierującego pojazdem mechanicznym marki Toyota Avensis i następnie ukaraniem go mandatem karnym za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 86 k.w. Dodatkowo sprawca kolizji drogowej złożył pisemne oświadczenie o fakcie spowodowania szkody. W dniu 2 czerwca br., odebrałem policyjną notatkę o kolizji drogowej i tego samego dnia zgłosiłem Państwu fakt zaistnienia wypadku ubezpieczeniowego. Notatka policyjna z miejsca zdarzenia i pisemne zawiadomienie o powstaniu szkody oraz oświadczenie sprawcy kolizji drogowej o fakcie spowodowania szkody znajdują się w aktach postępowania likwidacyjnego nr 01062008

W dniu 9 czerwca br. zostały przeprowadzone oględziny uszkodzonego pojazdu. Ustalone zostało, że w wyniku zdarzenia z dnia 1 czerwca br. uszkodzeniu uległy następujące części pojazdu: tylny zderzak, lampa, osłona tablicy rejestracyjnej, bagażnik, gniazdo haka holowniczego, podłużnice tylne i pas tylny. Stopień ich uszkodzenia spowodował konieczność dokonania ich wymiany.

W dniu 21 czerwca br. zakład ubezpieczeń uznał swoją odpowiedzialność za przedmiotową szkodę oraz przekazał kosztorys naprawy pojazdu, w którym zakres uszkodzeń i koszt ich naprawy został oszacowany na kwotę 10 000 zł brutto. Następnie w dniu 30 czerwca  br., zostało doręczone pisemne stanowisko zakładu ubezpieczeń w sprawie uznanej wysokości odszkodowania na łączną kwotę 8 500 zł brutto (pismo znak: XYZ/01062998). Ustalona suma odszkodowania za naprawę uszkodzonych części pojazdu mechanicznego w pierwotnej kwocie 10 000 zł została pomniejszona o 15% tytułem tzw. urealnienia części oryginalnych, których użycie było niezbędne w celu przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego.

W mojej ocenie przyznana suma odszkodowania uniemożliwia przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego (sprzed wypadku), zaś dokonane potrącenia amortyzacyjne należy uznać za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Dodatkowo, do ustalenia wysokości świadczenia odszkodowawczego przy ubezpieczeniu OC komunikacyjnym znajduje zastosowanie zasada pełnego odszkodowania  – art. 361 §2 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązek naprawienia szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Innymi słowy, odszkodowanie nie może być wyższe, bądź niższe od poniesionej przez poszkodowanego szkody, gdyż ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku majątkowego. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej albo za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Z zasady tej, wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu uniemożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy ustalonej. W orzecznictwie i doktrynie prawa cywilnego powszechnie przyjęte jest stanowisko, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody którym jest przywrócenie do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem szkody jest użycie nowych części (co w zaistniałym stanie faktycznym jest bezsporne), to poniesione na nie wydatki wchodzą skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność stosowania potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r., II CR 425/72, z dnia 5 listopada 1980 r., III CRN 223/80, OSN 1981, nr 10 oraz wyrok z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5 poz. 64.

Należy również dodać, iż de lege lata brak jest przepisu prawa materialnego na gruncie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który zezwalałby na dokonywanie potrąceń amortyzacyjnych, a co za tym idzie wyłączał lub ograniczał stosowanie art. 361 §2 k.c. Zmniejszenie odszkodowania w świetle kodeksu cywilnego dopuszczalne jest jedynie w oparciu o art. 362 k.c. bądź art. 440 k.c. Pierwszy z nich wskazuje jako podstawę zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody sytuację, gdy poszkodowany przyczynił się powstania lub zwiększenia szkody. Przepis ten w sposób oczywisty nie może stanowić podstawy do dokonania potrąceń amortyzacyjnych przy restytucji naturalnej w zaistniałej sytuacji faktycznej. Według natomiast art. 440 k.c. ograniczenie obowiązku naprawienia szkody jest możliwe stosownie do okoliczności, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę wymagają tego zasady współżycia społecznego. Również w przypadku tej instytucji trudno mówić, iż stanowi ona legitymację do dokonania potrąceń amortyzacyjnych. Wyraźnie bowiem z treści tego przepisu wynika, iż ograniczenie wysokości obowiązku naprawienia szkody implikowane jest jedynie przyczyną w postaci stanu majątkowego poszkodowanego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę, nie zaś faktem konieczności urealnienia zastosowania nowych części oryginalnych w celu przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego.

Tak więc zastosowanie w przedmiotowej sprawie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko pozbawione podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na poszkodowanego ciężaru przywrócenia uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy szkody i tylko z tej przyczyny, iż rzecz uszkodzona był już częściowo używana.

Mając więc na uwadze powyższe argumenty wnoszę jak na wstępie.

/-/ Jan Kowalski