Ulgi w podatku dochodowym

Ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych

Co roku większość z nas zmaga się z rocznym PIT. Pierwszą rzeczą, od której zaczynamy wypełnienie formularza, jest sprawdzenie, czy nie możemy skorzystać z jakiejś ulgi podatkowej. Nic w tym dziwnego. W końcu odliczenia od dochodu czy podatku pozwalają zmniejszyć zobowiązanie podatkowe.

Warto jednak pamiętać, że aby odliczenie w zeznaniu uwzględnić, musimy spełnić wszystkie warunki, które danej uldze przypisał ustawodawca.

ULGA REHABILITACYJNA

Podatnicy, którzy są osobami niepełnosprawnymi lub mają na utrzymaniu osobę niepełnosprawną, mogą skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej.

Dzięki niej można pomniejszyć dochód o wydatki rehabilitacyjne.

Potrzebne jest orzeczenie lekarskie

Aby podatnik mógł skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej, musi uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności. Przepisy ustawy o PIT przewidują, że warunkiem odliczenia wydatków rehabilitacyjnych jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w odrębnych przepisach,

2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną,

3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16. roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Zatem podatnik, który nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, z ulgi w PIT nie może skorzystać, nawet wtedy, gdy rzeczywiście jest osobą niepełnosprawną.

Urząd skarbowy, sprawdzając poprawność odliczeń związanych

z rehabilitacją, w pierwszej kolejności poprosi o orzeczenie o niepełnosprawności.

Nie liczmy na to, że w urzędzie skarbowym powiemy, że jesteśmy niepełnosprawni, a fiskus pozwoli na pomniejszenie naszego dochodu. Dla urzędnika kluczowy będzie dokument potwierdzający tę niepełnosprawność.

PODSTAWA PRAWNA

Art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Kluczowy jest dochód niepełnosprawnego

Nie tylko osoby niepełnosprawne mają prawo do specjalnej ulgi w PIT. Z odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej mają prawo skorzystać również osoby, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają 9120 zł.

Zobrazujmy to na przykładzie: córka utrzymuje swoją niepełnosprawną matkę. Roczny dochód matki to niespełna 9 tys. zł. Córka w swoim zeznaniu podatkowym może pomniejszyć dochód o wydatki poniesione w danym roku na rehabilitację swojej matki. Mogą to być np. wydatki na dojazdy na zabiegi rehabilitacyjne, remont mieszkania w celu jego przystosowania do niepełnosprawności matki czy w końcu wydatki na leki.

Jeśli jednak roczny dochód matki będzie wyższy chociażby o 1 grosz od 9120 zł, córka w swoim rozliczeniu podatkowym ulgi rehabilitacyjnej nie uwzględni.

Będzie to jednak mogła zrobić matka we własnym indywidualnym PIT, oczywiście po spełnieniu innych ustawowych warunków do tego odliczenia.

PODSTAWA PRAWNA

Art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Nie każdy wydatek można odliczyć

Osoby niepełnosprawne często myślą, że w rocznym zeznaniu PIT mogą uwzględnić każdy wydatek, jaki ponoszą w danym roku. Dla nich przepustką do takiego postępowania jest posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności.

Niestety to błędne myślenie, które w razie kontroli fiskusa może nas słono kosztować.

Podatnicy mogą od dochodu odliczyć kwoty poniesione na wskazane w ustawie o PIT cele. Za wydatki rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na:

1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, 3) zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,

4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,

6) odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,

7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł,

8) utrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł,

9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,

10) opłacenie tłumacza języka migowego,

11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia,

12) leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),

13) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

a) osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,

b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),

14) używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł,

15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

a) na turnusie rehabilitacyjnym,

b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,

c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Pomniejszenie dochodu o wydatki niewykazane w tym katalogu wiąże się z ryzykiem zakwestionowania takiego odliczenia przez urzędnikow fiskusa.

Gdy tak się stanie, konieczne będzie skorygowanie zeznania podatkowego. Dodatkowo po korekcie i wykreśleniu z zeznania ulgi rehabilitacyjnej może się okazać, że trzeba będzie dopłacić podatek do urzędu skarbowego. Konieczność wpłaty zaległości podatkowej to jedno. Od długu trzeba też będzie naliczyć i wpłacić odsetki za zwłokę. I niestety to nie koniec finansowych kłopotów.

Urząd skarbowy za błędne rozliczenie i zaniżenie podstawy opodatkowania może nas ukarać sankcjami przewidzianymi w kodeksie karnym skarbowym.

Ich wysokość zależy m.in. od kwoty uszczuplonej z budżetu państwa.

Warto więc ostrożnie odliczać od dochodu wydatki na rehabilitację. Pozwoli to uniknąć kłopotów – często finansowych – z fiskusem.

  • Ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych.
  • Preferencyjne zasady rozliczeń.
  • Rozliczenie sprzedaży nieruchomości.
  • Zasady opodatkowania najmu.
  • Opodatkowanie darowizn i spadków.
  • Rozliczanie podatkowe pożyczek.
  • Koszty uzyskania przychodów.
  • Samozatrudnienie.
  • Najczęściej zadawane pytania Krajowej Informacji Podatkowej.