Szukasz czegoś dla siebie?! - DOWIEDZ SIĘ WIECEJ NA NEVATIS.PL!

Rozliczenia dochodów zagranicznych

W publikacji poruszono następujące zagadnienia:

  • zasady rozliczania dochodów zagranicznych i krajowych (26 państw);
  • kluczowe 183 dni i centrum interesów;
  • dochody ze stosunku pracy;
  • zakres opodatkowania;
  • ulga abolicyjna;
  • obowiązki wobec fiskusa;
  • zwolnienia z podatków i odliczenia podatkowe;
  • unikanie podwójnego PIT;
  • wysokość podatku.

Rozliczanie dochodów zagranicznych

Polski podatnik, który zamierza podjąć pracę w jednym z państw Unii Europejskiej, powinien przed wyjazdem zapoznać się z zasadami rozliczeń podatkowych w danym kraju. Ułatwi to dopełnienie obowiązków wobec zagranicznych organów podatkowych. Innych informacji będą potrzebować podatnicy, którzy już poza Polską pracują, ale nadal muszą rozliczać się z polskim urzędem skarbowym.

W tej sytuacji warto znać zasady rozliczania dochodów zagranicznych w Polsce.

W prezentowanym dodatku wspólnie z ekspertami PwC postaramy się przedstawić informacje potrzebne zarówno przy rozliczeniach zagranicznych, jak i krajowych.

Podatnik, który uzyskuje dochody zagraniczne, musi przede wszystkim określić, jakiemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce podlega. Od tego bowiem będzie zależeć, czy zagraniczne zarobki w kraju w ogóle będzie trzeba deklarować.

O tym, czy podatnik musi zagraniczne dochody rozliczyć w Polsce, decyduje m.in. jego rezydencja podatkowa. Dla fiskusa kluczowym elementem będzie ustalenie centrum interesów osobistych i gospodarczych danej osoby.

Definicja w ustawie o PIT

W rozliczeniu za 2011 rok podatnicy pracujący za granicą powinni zastosować do określenia swojej rezydencji podatkowej definicję miejsca zamieszkania zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Joanny Narkiewicz-Tarłowskiej, starszego menedżera, doradcy podatkowego w PwC, definicja ta pozwala wielu Polakom zmienić miejsce zamieszkania na zagraniczne. W konsekwencji, wielu Polaków pracujących poza krajem może uniknąć rozliczeń z polskim fiskusem.

Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych

Za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uważa się osobę fizyczną, która:

– posiada na terytorium RP centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

– przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Jednak uwaga: fiskusa najbardziej przy określaniu rezydencji podatkowej będzie interesowało, gdzie znajduje się rodzina podatnika, a także główne źródło jego dochodów. Jeśli podatnik zabierze ze sobą za granicę rodzinę i jego głównym źródłem dochodów  będzie praca za granicą, to będzie wiadomo, że zasadniczo przeniósł on swoje miejsce zamieszkania poza Polskę, a tym samym w Polsce podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli w Polsce rozlicza tylko polskie dochody.

Czym jest zatem ośrodek interesów życiowych? Zgodnie z interpretacjami organów podatkowych, składają się na niego więzi rodzinne, powiązania gospodarcze i osobiste.

Kluczowe 183 dni i centrum interesów

Zdaniem eksperta PwC, aby nie musieć deklarować zagranicznych dochodów w Polsce, w sytuacji, gdy naszym głównym źródłem dochodów będzie praca za granicą, wystarczające będzie wyjechanie z Polski przed upływem 183 dni i zabranie ze sobą rodziny. Wtedy, zasadniczo, miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych zostanie przeniesione za granicę. W konsekwencji, osoba, która w danym roku będzie zarabiać tylko poza krajem, nie będzie już musiała deklarować tych dochodów w Polsce.

Warto tu przypomnieć, że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów – nieograniczony obowiązek podatkowy. Natomiast osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Polski miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium RP – ograniczony obowiązek podatkowy. Ekspert PwC wyjaśnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, którą posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Określając centrum interesów osobistych, należy uwzględnić wszelkie powiązania rodzinne, społeczne, polityczne, kulturalne, związane z zainteresowaniami itp. Natomiast na centrum interesów gospodarczych mogą składać się takie przesłanki, jak miejsce wykonywania pracy, posiadane inwestycje, kontrakty i inne.

Umowy podatkowe

Jeżeli dana osoba posiada miejsce zamieszkania w obu krajach (tj. zarówno w Polsce, jak i w kraju wykonywania pracy), powinna określić, gdzie ma swoje ostateczne miejsce zamieszkania na podstawie kryteriów zawartych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a danym państwem. Poza określeniem miejsca zamieszkania dla celów podatkowych umowy te regulują także kwestię opodatkowania danego dochodu. To, w jaki sposób należy rozliczyć się z uzyskanych dochodów zagranicznych, będzie zależało od postanowień konkretnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a zwłaszcza od przyjętej metody unikania podwójnego opodatkowania.

W podpisanych przez Polskę umowach można spotkać dwie metody.

Według pierwszej z nich, dochód z tytułu pracy wykonywanej w drugim kraju i tam opodatkowany – zgodnie z miejscowym prawem podatkowym, będzie zwolniony od opodatkowania w Polsce, z jednoczesnym uwzględnieniem go dla potrzeb ustalenia tzw. stopy podatkowej, która zostanie zastosowana do opodatkowania pozostałej części dochodu danej osoby, uzyskanego

Rozliczenia dochodów zagranicznych 7

już w Polsce (tzw. metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z drugą metodą – zagraniczny podatek uiszczony za granicą zostanie odliczony od podatku polskiego, obliczonego od całości dochodów – w takiej proporcji, w jakiej zagraniczny dochód pozostaje w stosunku do całości dochodu danego podatnika

(tzw. metoda odliczenia proporcjonalnego).

Ulga abolicyjna

Według informacji Joanny Narkiewicz–Tarłowskiej, osoby, które pracują w krajach, z którymi Polska zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidujące niekorzystną metodę unikania podwójnego opodatkowania (tzw. metodę proporcjonalnego odliczenia), mogą odliczyć od kwoty podatku należnego w Polsce różnicę między podatkiem obliczonym według tej niekorzystnej metody a podatkiem, który musiałyby zapłacić (jeśli w ogóle ), gdyby Polska zawarła z danym krajem umowę przewidującą korzystną metodę unikania podwójnego opodatkowania (tzw. metodę wyłączenia z progresją).

Zatem w ostatecznym rozrachunku osoby te w większości przypadków nie będą musiały dopłacać podatku w Polsce od dochodów za pracę za granicą. Należy jednak pamiętać, że mimo to dochód zagraniczny trzeba zadeklarować w zeznaniu, a odliczenie wykazać jako ulgę (PIT-O). Konieczne będzie zatem dokonanie pewnych dodatkowych obliczeń, tzn. wyliczenie kwoty podatku zarówno przy metodzie proporcjonalnego odliczenia, jak i wyłączenia z progresją (aby otrzymać różnicę). Ponadto, powyższa ulga nie ma zastosowania do innych dochodów, np. odsetek na zagranicznych kontach. Regulacje te dotyczą jednak tylko osób, które posiadają miejsce zamieszkania w Polsce. Natomiast osoby, które zmieniły rezydencję podatkową i nie mają już w Polsce miejsca zamieszkania, nie muszą w ogóle deklarować w Polsce

dochodów uzyskanych za granicą.

Odliczenie składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne

Warto pamiętać o tym, iż w rozliczeniu za rok 2011 można odliczyć od dochodu (lub – odpowiednio – podatku) składki zapłacone w innym niż Polska kraju Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Jest to jednak obwarowane pewnymi warunkami – odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód zwolniony od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (czyli w przypadku stosowania do danego przychodu metody wyłączenia z progresją). Ponadto, składki nie mogą być odliczone od dochodu (podatku) w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii. Musi również istnieć podstawa prawna wynikająca z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych, do uzyskania przez organ podatkowy informacji od organu podatkowego państwa, w ktorym podatnik opłacał składki.