Pruszków,

 

 

Sąd Rejonowy w Pruszkowie

Wydział Cywilny

Kraszewskiego 22

05-800 Pruszków

 

Powód: 

Wiesław Kościelniak

Poziomkowa 9/29

05 – 090 Raszyn

 

                        Pozwany:

                        …………….Towarzystwo Ubezpieczeń S.

Pokątna 3,

                                                                                   01- 500 Warszawa

       

 

 

wartość przedmiotu sporu: 15072,47 zł.

 

 

 

POZEW O ZAPŁATĘ

 

 

Wnoszę o:

 

  1. zasądzenie od Pozwanego kwotę 15072,47 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia        7 listopada 2009 roku do dnia zapłaty,
  2. polecenie Pozwanemu dostarczenia na rozprawę akt szkodowych nr 121518/G,
  3. dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych w postaci wyceny nr 1512 z dnia          3 listopada 2009 roku, sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę Pana Jana Nowaka      – na okoliczność ustalenia określenia wartości rynkowej pojazdu przed szkodą oraz zakresu i kosztów jego naprawy,
  4. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych,
  5. przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność Powoda.

 

 

UZASADNIENIE

 

Na powyższą  kwotę w wysokości 15072,47 zł składają się następujące roszczenia:

a) 12594,44 zł ( różnica pomiędzy wypłatą kwoty bezspornej w wysokości 7427,23 zł wypłaconej przez Pozwanego w dniu 13.11.2009, a kwotą faktycznych kosztów naprawy w wysokości 20021,67 zł wynikającą z kosztorysu naprawy sporządzonego przez niezależnego rzeczoznawcę samochodowego – dowód opinia nr 1512 z dnia 03.11.2009,

b) 501,63 zł – zwrot kosztów sporządzenia opinii przez niezależnego rzeczoznawcę samochodowego – dowód faktura VAT nr FV/180 z dnia 6.11.2009,

c) 1976,40 zł – zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego – dowód umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 12.10.2009 roku, faktura VAT nr 15/2009 z dnia 30.10.2009 roku.

 

Dnia 8 października 2009 r. wskutek kolizji drogowej, którego sprawcą był Jerzy Budzianowski, jadący pojazdem marki XYZ, nr rej. ZWP 1524 tj. podmiot posiadający zawartą z Pozwanym umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, uszkodzeniu uległ należący do Powoda pojazd marki ZZZ, rok produkcji 1999, nr rej. WWZ 53T3. Sprawca wypadku przyznał się do winy i podpisał stosowane oświadczenie na miejscu kolizji.

 

Dowód: oświadczenie sprawcy wypadku Jerzego Budzianowskiego

 

W związku z zawartą ze sprawcą wypadku umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Powód zgłosił roszczenia związane z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym Pozwanemu telefonicznie w dniu 8 października 2009 roku. Równocześnie w dniu 8 października Powód poinformował w formie elektronicznej Pozwanego, iż uszkodzony pojazd jest mu niezbędny ze względu na charakter pracy zawodowej, miejsce zamieszkania i sytuację rodzinną.      W związku z powyższym, zaistniała konieczność wynajmu przez Powoda pojazdu zastępczego. Pismo zostało również przekazane Pozwanemu listem poleconym ( data nadania 9 października 2009 roku )

 

Dowód: a) pismo z dnia 8 października 2009 roku wraz z potwierdzeniem nadania;

  1. b) kopia formularza zgłoszenia szkody

 

W dniu 13 listopada 2009 roku Pozwany uznał swoją odpowiedzialność wypłacając kwotę bezsporną w wysokości 7427,23 zł za przedmiotową szkodę oraz przekazał kosztorys naprawy pojazdu nr 175523 z dnia 15.10.2009 roku, w którym zakres uszkodzeń i koszt ich naprawy został oszacowany na kwotę 7427,23 zł brutto.

 

Dowód: a) pismo Pozwanego z dnia 9 listopada 2009 roku

 

  1. b) kosztorys EUROTAXGLASS´S nr 522589 sporządzony przez Pozwanego w dniu 15

października 2009 roku

 

  1. c) wyciąg z rachunku bankowego ( Mondeo Bank ) z dnia 13 listopada 2009

potwierdzający wpłatę kwoty bezspornej w wysokości 7.427,23 zł

 

 

Pozwany tj. zakład ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku drogowego zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zgodnie z treścią przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003, Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), jest zobowiązany naprawić wyrządzoną Powodowi szkodę w całości. Stosownie do treści                art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 34 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, „z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznych są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”. Tym samym, w wyniku wystąpienia wypadku komunikacyjnego, z którego wynikła szkoda, zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody, na podstawie art. 361 § 2 k.c., Powód jako poszkodowany, może domagać się od Pozwanego jako podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody, odszkodowania obejmującego wszelkie koszty poniesione w związku z zaistniałą szkodą, które Powód (poszkodowany) był zmuszony ponieść na skutek wystąpienia zdarzenia i których Powód (poszkodowany) nie musiałby ponosić, gdyby szkoda nie zaistniała.

Przedmiotowy kosztorys naprawy sporządzony przez Pozwanego zawiera wiele błędów w konsekwencji czego ustalona kwota odszkodowania nie czyni zadość kodeksowej zasadzie pełnej kompensacji szkody. Między innymi w kosztorysie jest wskazanie, iż zastosowano urealnienie na części zamienne marki ZZZ w wysokości 70%. Wypłacona przez Pozwanego kwota odszkodowania w wysokości 7.427,23 zł uniemożliwia przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego (sprzed wypadku), zaś dokonane potrącenia amortyzacyjne należy uznać za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Dodatkowo, do ustalenia wysokości świadczenia odszkodowawczego przy ubezpieczeniu OC komunikacyjnym znajduje zastosowanie zasada pełnego odszkodowania  – art. 361 §2 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązek naprawienia szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej albo za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Z zasady tej, wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu uniemożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy ustalonej. W orzecznictwie i doktrynie prawa cywilnego powszechnie przyjęte jest stanowisko, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody którym jest przywrócenie do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem szkody jest użycie nowych części (co w zaistniałym stanie faktycznym jest bezsporne), to poniesione na nie wydatki wchodzą skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność stosowania potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r., II CR 425/72, z dnia 5 listopada 1980 r., III CRN 223/80, OSN 1981, nr 10, wyrok z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5 poz. 64, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 roku ( sygn. akt V CKN 308/01, niepublikowany ), w którym jednoznacznie Sąd wskazał, iż „ w przypadku uszkodzenia samochodu odszkodowanie obejmuje przede wszystkim kwotę pieniężną, konieczną do opłacenia jego naprawy lub przywrócenia do stanu sprzed wypadku. Osoba odpowiedzialna jest zobowiązana zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu samochodu, do których należą koszty nowych części i innych materiałów ”. Tak więc zastosowanie w przedmiotowej sprawie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na poszkodowanego ciężaru przywrócenia uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy szkody i tylko z tej przyczyny, iż rzecz uszkodzona był już częściowo używana.

 

Celem przedstawienia zasadności swoich roszczeń oraz ustalenia wysokości należnego odszkodowania, Powód zlecił sporządzenie opinii niezależnemu rzeczoznawcy techniki samochodowej i ruchu drogowego Expert, Panu inż. Janowi Nowakowi. Celem opinii było określenie wartości rynkowej pojazdu przed szkodą oraz ustalenie zakresu i kosztów jego naprawy. Z ekspertyzy niezależnego rzeczoznawcy samochodowego jednoznacznie wynika, iż koszty naprawy pojazdu wynoszą 20021,67 zł.

Zapłata odszkodowania może następować z tytułu przywrócenia do stanu poprzedniego, jak również z tytułu zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ( art. 363 § 1 kodeksu cywilnego ). Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.c. to wyłącznie do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia szkody, który może domagać się jej naprawienia poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Skoro odszkodowanie następuje poprzez zapłatę określonej kwoty pieniężnej, to sposób w jaki poszkodowany zadysponuje otrzymanymi środkami pieniężnymi zależy tylko i wyłącznie od jego woli. Poszkodowany otrzymane odszkodowanie przeznaczyć  może zarówno na naprawę uszkodzonego pojazdu, jak również na zakup innego pojazdu, czy też przeznaczyć na dowolny inny cel.

 

Dowód: opinia rzeczoznawcy samochodowego nr 1512 z dnia 03.11.2009,

 

W dniu 3 listopada 2009 roku, Powód wezwał Pozwanego do wypłaty kwoty odszkodowania w wysokości umożliwiającej przywrócenia stanu techniczno – eksploatacyjnego pojazdu sprzed wypadku, a także do zachowania technologii naprawy umożliwiającej dalsze bezpieczne kontynuowanie użytkowanie pojazdu.

 

Dowód: pismo Powoda z dnia 3 listopada 2009 roku.

 

 

W celu dochodzenia należnego odszkodowania i udowodnienia wysokości kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, Powód zlecił wykonanie opinii niezależnemu rzeczoznawcy samochodowemu, który w wyniku badania uszkodzonego pojazdu oraz na podstawie przedłożonych dokumentów, w opinii z dnia 3 listopada 2009 roku ustalił koszty naprawy pojazdu na kwotę 18.021,67 zł. W związku z tym, Powód poniósł koszty ekspertyzy rzeczoznawcy w wysokości 501,63 zł, udokumentowane fakturą VAT nr FV/180. Koszt sporządzenia ekspertyzy jest stratą w majątku Powoda, która pozostaje w związku przyczynowym z działaniem sprawcy polegającym na spowodowaniu kolizji drogowej i wyrządzeniem szkody oraz zaniechaniu Pozwanego polegającego na wypłacie odszkodowania tylko w części rekompensującej wyrządzoną szkodę. Powyższe potwierdza uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2004 roku w której czytamy, iż :„ Odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów może – stosownie do okoliczności sprawyobejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego ( sygn. akt. III CZP 24/04, OSNC 2005/7-8/117 ). SN podkreślił, że pojęcie szkody ubezpieczeniowej, gdy podstawą odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest umowa odpowiedzialności cywilnej, jest tożsame z pojęciem szkody zawartym w art. 361 k.c. W skład takiej szkody, według ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, wchodzą wydatki i koszty związane ze zdarzeniem wywołującym szkodę. W sytuacji gdy zakład ubezpieczeń kwestionuje zasadność wypłaty całości odszkodowania, bądź też w sposób nieuzasadniony obniża wysokość kwoty odszkodowania,  poszkodowany niejako zmuszony jest do poparcia swoich roszczeń opinią rzeczoznawcy. Koszt jej sporządzenia jest stratą w majątku poszkodowanego, która pozostaje w związku przyczynowym z działaniem sprawcy polegającym na spowodowaniu kolizji drogowej i zaniechaniu zakładu ubezpieczeń polegającym na odmowie wypłaty odszkodowania.

 

Dowód: dowód faktura VAT nr FV/180 z dnia 6 listopada 2009 roku.

 

W związku z uszkodzeniem pojazdu, Powód wynajął pojazd zastępczy na czas naprawy, który był mu niezbędny ze względu na charakter pracy zawodowej, miejsce zamieszkania i sytuację rodzinną. Z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego Powód poniósł koszty w wysokości 1976,40 zł.       Utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową. Normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 §1 k.c. jest niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego, nie tylko w sytuacji jego uszkodzenia, ale również zniszczenia i to w oderwaniu od faktu, czy samochód ten wykorzystywany był do celów zarobkowych, czy też służył do zaspokajania normalnych i doniosłych społecznie funkcji życiowych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeżeli poszkodowany poniósł z związku z tym koszty, które były konieczne, na wynajem samochodu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu.

Kwestia uprawnienia poszkodowanego do najmu samochodu zastępczego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej zakładu ubezpieczeń z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych było przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, który potwierdzał prawo poszkodowanego do najmu pojazdu zastępczego. Przykładowo można przedstawić w tej problematyce następujące orzeczenia Sądu Najwyższego: wyrok SN z dnia 26 listopada 2002 r. (sygn. akt V CKN 1397/00), wyrok SN z dnia 8 września 2004r. (sygn. akt IV CK 672/03), wyrok SN z dnia 5 listopada 2004r. (sygn. akt II CK 494/03); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004r. (sygn. akt IV CK 672/03); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2004r. (sygn. akt II CK 412/03). Powyższe potwierdza również orzecznictwo sądów powszechnych, dla przykładu wyrok z dnia 6 grudnia 2004 roku ( Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, sygn. akt IV C 1449/04 ): „ Zdaniem Sądu poszkodowany ma prawo dysponować sprawnym pojazdem przez czas naprawy swojego samochodu, niezależnie od tego, do jakich celów służył mu uszkodzony pojazd. Posiadanie samochodu nie jest w pierwszej dekadzie XXI wieku luksusem, posiadacz samochodu nie musi wykazywać, że jest mu on potrzebny w codziennym życiu – jest to oczywistością ”. Tytułem innego przykładu w wyroku z dnia 10 lipca 2007 roku ( Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 roku, sygn. akt I C 191/06 ): „ W ocenie Sądu fakt uczestnictwa w kolizji nie może zmuszać poszkodowanego do zmiany planów i zobowiązań rodzinnych oraz obniżenie swojej stopy życiowej. Za nietrafny uznać należy argument pozwanego, że powód mógł korzystać  z komunikacji miejskiej, gdyby bowiem intencją powoda było korzystanie z takich środków komunikacji w ogóle nie nabywałby samochodu ”.

 

Dowód: a) umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 12 października 2009 roku,

 

  1. b) faktura VAT nr 15/2009 z dnia 30.10.2009 roku.

 

 

Pismem z dnia 8 grudnia 2009 roku, Powód ostatecznie wezwał Pozwanego do zapłaty kwoty 13.072,47 zł wraz z należnymi odsetkami za czas zwłoki.

 

Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 8 grudnia 2009 roku wraz z dowodem nadania

 

Do dnia złożenia niniejszego pozwu, Pozwany nie dopłacił należnej kwoty Powodowi.

 

 

Roszczenie Powoda w wysokości 15072,47 zł jest świadczeniem pieniężnym. „Zgodnie z art. 481 § 1 KC odsetki należą się wierzycielowi za sam fakt opóźnienia się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, a zatem należą się od dnia, w którym świadczenie to stało się wymagalne i powinno być zapłacone.” ( tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2002r., sygn. I CKN 693/00 ). Treść art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wskazuje iż „ Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie”. Powód zgłosił szkodę w dniu      8 października 2009 roku. Zgodnie z obowiązującymi ustawowo terminami Pozwany był zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu oraz zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego do dnia 7 listopada 2009 roku. Kwota bezsporna w wysokości 7427,23 zł została przekazana na rachunek bankowy Powoda w dniu 13 listopada 2009 roku.                W związku z powyższym, uzasadnione jest dochodzenie przez Powoda odsetek ustawowych w wypłacie kwoty bezspornej za okres od dnia 7 listopada 2009 roku do dnia 13 listopada 2009 roku, tj. dnia zapłaty kwoty bezspornej oraz dochodzenie odsetek ustawowych za czas zwłoki w wypłacie całości kwoty odszkodowania w wysokości 15072,47 zł,  które należy liczyć od dnia     7 listopada 2009 roku do dnia zapłaty.

 

Właściwość sądu Powód określił na podstawie art. 20 ust 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), który stanowi, iż powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

 

Zdaniem Powoda, przytoczone okoliczności oraz powołane dowody w pełni uzasadniają  zasądzenie powołanych w petitum kwot od Pozwanego na rzecz Powoda.

 

Mając na uwadze powyższe Powód wnosi jak na wstępie.

źródło: rf.gov.pl

 

                                                                                             

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *