Wzór pozwu waloryzacyjnego z polis posagowych

Warszawa, 11 maja 2009 r.

 

 

 

 

Sąd Rejonowy

dla Warszawy Śródmieścia

I Wydział Cywilny

Marszałkowska 82

00-951 Warszawa

 

 

Powód:

 

Maria Malinowska

Al. Stanów Zjednoczonych 5

04-008 Warszawa

 

Pozwany:

 

XYZ Życie S.A.

  1. Kwiatowa 4

00-003 Warszawa

 

 

 

 

 Wartość przedmiotu sporu: 17.743 złotych  (siedemnaście tysięcy siedemset czterdzieści trzy złote)

 

 

 

 

Pozew o zapłatę

 

 

Działając w imieniu własnym Powódka kolejno wnosi o:

 

  1. dokonanie sądowej waloryzacji wartości należnego świadczenia na podstawie polisy Zakładu Ubezpieczeń o nr ………….. z dnia ……

 

  1. zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty zwaloryzowanego świadczenia szacunkowo wskazanego jako wartość przedmiotu sporu,

 

  1. zasądzenie od pozwanej na jej rzecz odsetek ustawowych od żądanej kwoty, poczynając od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty

 

  1. zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

 

 

 

 Uzasadnienie

 

 

W dniu 30 grudnia 1988 roku Jan Malinowski zawarł z pozwanym umowę polisy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, wskazując jako Uposażoną – córkę Marię Malinowską.

Wpłacona została jednorazowa składka w wysokości 70.000 złotych. Okres ubezpieczenia wynosił 20 lat. Suma ubezpieczenia wpisana na polisie wynosiła 190.000 zł. Na podstawie postanowień zawartej umowy pozwany zobowiązał się wypłacić Uposażonej po upływie okresu ubezpieczenia sumę ubezpieczenia podwyższoną corocznie o określony procent (np. 11%) wskazany w umowie ubezpieczenia, co daje kwotę 608.000 złotych (sześćset osiem tysięcy złotych).

Dowód  nr 1 (polisa posagowa nr …….)

 

Po upływie okresu ubezpieczenia Maria Malinowska złożyła wniosek o wypłatę świadczenia i została poinformowana przez pozwanego pismem z dnia 15 lutego 2009 roku, że może odebrać należną kwotę w ramach polisy posagowej, jako uposażona. Pozwany wskazał, że należna kwota wynosi 2.800 złotych.

Dowód nr 2 ( pismo pozwanej z dnia 15 stycznia 2009 roku)

 

Po wniesieniu odwołania przez Marię Malinowską pozwany dokonał urealnienia sumy ubezpieczenia do wysokości 3.200 złotych wskazując, że wypłata powyższej kwoty jest możliwa na drodze ugody pozasądowej.

Dowód nr 3 ( pismo pozwanego z dnia 10 lutego 2009 roku)

 

Waloryzacji nie powinna podlegać suma ubezpieczenia, lecz suma uposażenia. Potwierdza to również stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2003 roku, sygn. akt I CKN 1/01 (niepubl.), że przedmiotem waloryzacji ma być świadczenie pieniężne w wysokości określonej umową, do spełnienia, którego po upływie okresu ubezpieczenia, zobowiązał się ubezpieczyciel, a nie suma ubezpieczenia. Dlatego też za podstawę waloryzacji powinna zostać przyjęta kwota 608.000 złotych.

Ponadto biorąc pod uwagę rodzaj waloryzowanego świadczenia oraz jego cel, najwłaściwszym miernikiem, według którego można dokonać waloryzacji wydaje się być wysokość średniego miesięcznego wynagrodzenia.

Mając na uwadze fakt, iż waloryzacja ma na celu przywrócenie świadczeniu jego pierwotnej wartości należy wziąć pod uwagę kwotę ostatnio opublikowanego przeciętnego wynagrodzenia – z II kwartału 2009 roku.

Dla obliczeń waloryzacyjnych ustalono, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w roku 1988 wynosiło 53.090 złotych (obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia …), natomiast przeciętne wynagrodzenie w II kwartale 2009 roku – 2213, 88 złotych netto (obliczone z kwoty przeciętnego wynagrodzenia brutto w II kwartale 2009 r., które wyniosło 3081,48 złotych zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2009 r.).

Przyjmuje się kwotę netto dlatego, iż w latach osiemdziesiątych, gdy zawierane były umowa ubezpieczenia przeciętne wynagrodzenie nie było objęte tzw. „ubruttowieniem” jak w obecnym czasie.

Obliczenia wnioskowanej kwoty w ramach polisy posagowej można dokonać według następującego wzorca:

Średnie wynagrodzenie w roku 1988 wynosiło 53.090 w złotych zatem, kwota, która miała być wypłacona Uposażonej po upływie okresu ubezpieczenia odpowiadała 11,45  przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniom.

Skoro w roku 2009, w II kwartale przeciętne wynagrodzenie netto wynosiło 2213,70 złotych, to kwota ta pomnożona przez wskaźnik 11,45 daje  kwotę 25.346,86 złotych.

Dokonując oceny wysokości ryzyka obciążającego strony, zgodnie z linia orzecznictwa Sadu najwyższego należy wziąć pod uwagę interesy obu stron, uwzględnić zasady współżycia społecznego.

Istotą tego typu umowy jest zabezpieczenie w przyszłości sytuacji materialnej dzieci, zapewnienie im określonych świadczeń pieniężnych potrzebnych w razie zaistnienia pewnych zdarzeń i sytuacji – brak możliwości zarobkowania, wydatki związane z edukacją i usamodzielnieniem się.

Z uwagi na to, że pozwany Zakład Ubezpieczeń jest nieporównywalnie silniejszą stroną umowy oraz porównując możliwości finansowe stron, należy przyjąć, że ujemne skutki spadku wartości pieniądza nie mogą obciążać tylko jednej strony. Powódka uważa, że ryzyko inflacji powinno obciążyć ją w 30 %, a pozwanego, jako podmiotu silniejszego, który kreował warunki umowy w 70 %. Zatem z kwoty 25.346,86 złotych na rzecz Powódka powinna zostać zasądzona kwota 17.743 złote (tzn. 70% kwoty 25.346,86).

Powódka ma 22 lata i jest studentką IV roku filozofii. Studia odbywa w systemie zaocznym. Pracuje na ½ etatu jako kelnerka i zarabia ok. 700,00 zł netto miesięcznie. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami. Matka powódki jest rencistką i otrzymuje świadczenie w wysokości 500,00 zł miesięcznie, a ojciec jest taksówkarzem i zarabia ok. 2000,00 zł miesięcznie. Powódka otrzymane świadczenie chciałaby przeznaczyć na dalszą naukę (po skończeniu obecnych studiów chce rozpocząć studia podyplomowe) oraz zrobienie prawa jazdy. Oszczędza również na zakup mieszkania.

W związku z powyższym, wnoszę jak na wstępie.

 

 

Załączniki

3 odpisy pozwu oraz pozostałych załączników

 

źródło: www.rf.gov.pl

Odszkodowanie tytułem utraty wartości handlowej pojazdu

Warszawa, dnia ……………..r.

Sąd Rejonowy dla  m.st. Warszawy

Wydział  … Cywilny[1]

……

Warszawa[2]

Powód:  Jan Kowalski

Piękna 125 m. 13

00 – 100 Warszawa

 

Pozwany:  Towarzystwo Ubezpieczeń……. S.A.

Akacjowa 135

00 – 001 Warszawa

Wartość przedmiotu sporu: 12.600 zł.

Pozew o zapłatę.

Wnoszę o:

  1. zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń…. S..A. na rzecz powoda Jana Kowalskiego kwotę 12.600 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 maja 2008 r. do dnia zapłaty,
  2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania – według norm przepisanych,

Ponadto wnoszę o:

  1. dopuszczenie dowodu z akt szkodowych pozwanego nr 3256/OC/CLSM/FI/08
  2. dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych w postaci:

1) wyceny niezależnego rzeczoznawcy ….. z dnia…… ,

2) oferty sprzedaży pojazdu ….. z dnia …..

3) oferty sprzedaży pojazdu ……z dnia…..,

4) oferty kupna ….. z dnia……..,

5) oferty kupna ….z dnia………,

– na okoliczność utraty wartości pojazdu przed uszkodzeniem i po naprawie.

5     dopuszczenie dowodu z przesłuchania rzeczoznawcy …. w charakterze świadka na ww. okoliczność.

  1. dopuszczenie dowodu z wysłuchania powoda,
  2. przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność powoda,
  3. nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.

UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2008 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód powoda marki Ford Mondeo o nr rej. WXZ 678F W kolizji tej uczestniczyli: Jan Kowalski – poszkodowany kierujący pojazdem marki Ford Mondeo oraz  Olgierd Szyszko sprawca zdarzenia kierujący pojazdem Fiat Duplo o nr rej. KTN 1801. Na miejsce zdarzenia została wezwana Policja, która wskazała jako sprawcę kolizji kierującego Fiatem Duplo. Sprawca przyjął mandat karny oraz złożył oświadczenie, w którym przyznał się do spowodowania kolizji przekazując poszkodowanemu oświadczenie w tym zakresie. Olgierd Szyszko zawarł umowę ubezpieczenia w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody związane z ruchem tego pojazdu i posiadał polisę OC u pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń ………. o nr OC/00012498/2008. Poszkodowany niezwłocznie zgłosił u pozwanego szkodę celem jej likwidacji z polisy OC sprawcy – Olgierda Szyszko.

 

Dowód: akta szkodowe postępowania likwidacyjnego pozwanego nr 3256/OC/CLSM/FI/08.

 

Poszkodowany zlecił naprawę samochodu wskazanemu przez ubezpieczyciela autoryzowanemu warsztatowi naprawczemu prowadzonemu przez ASO Warszawa przy
ul. 17-tego stycznia 34 przy użyciu oryginalnych części zamiennych. Zakład naprawczy, po wykonaniu naprawy przedmiotowego samochodu, wystawił w dniu 4 kwietnia 2008 r. r. fakturę VAT. Koszty naprawy zostały przez pozwanego pokryte.

 

Dowód: akta szkodowe jw.

 

Pojazd został zakupiony przez powoda w dniu 2 października 2006 r. u autoryzowanego przedstawiciela marki FORD, jako samochód nowy. Samochód do dnia wypadku był używany przez 17 miesięcy. Wszelkie wymagane gwarancją serwisy były przeprowadzane w autoryzowanej stacji. Pojazd do daty kolizji nie miał żadnych uszkodzeń, był pojazdem absolutnie bezwypadkowym.

Samochód po naprawie uzyskał pewną sprawność techniczną, co potwierdza przegląd techniczny, odnotowany w dowodzie rejestracyjnym.

W dniu 5 kwietnia 2008 r. powód po zapoznaniu się z ofertami sprzedaży podobnego samochodu o podobnym przebiegu i wyposażeniu w specjalistycznej prasie oraz w internecie -wystawił ofertę sprzedaży pojazdu. Następnego dnia  zjawił się pierwszy kupiec, który po szczegółowym obejrzeniu pojazdu wskazał, że pojazd był naprawiany i może za niego zaoferować  kwotę niższą od średnich cen za podobne pojazdy. Sytuacja taka powtórzyła się kilkukrotnie.

 

Dowód: oferty sprzedaży pojazdów o podobnych parametrach technicznych,

              oferty kupna pojazdu powoda.

 

Biorąc pod uwagę oferty kupna powód uznał, że nie cała szkoda została naprawiona i w dniu 14 kwietnia 2008 r. zwrócił się do pozwanego z żądaniem wypłaty kwoty 12 600 zł. tytułem odszkodowania za utraconą wartość handlową pojazdu. Pozwany odmówił wypłaty, wskazując że odszkodowanie w pełnej wysokości zostało zrealizowane.

 

Dowód: wezwanie do zapłaty za utraconą wartość handlową pojazdu z dnia…,

       odpowiedź ubezpieczyciela z dnia… .

 

Z uwagi na odmowę wypłaty świadczenia powód wystąpił do stowarzyszenia niezależnych rzeczoznawców samochodowych o sporządzenie ekspertyzy w przedmiocie oceny stanu technicznego pojazdu oraz odpowiedź na pytanie, czy pojazd wskutek wypadku utracił na wartości handlowej (i jeżeli tak to wskazać o ile). Opinia sporządzona przez rzeczoznawcę wskazuje, że pojazd po naprawie odzyskał pewną sprawność techniczną, jednakże warsztat samochodowy nie był w stanie wykonać prac blacharskich i lakierniczych na takim poziomie, jak producent samochodowy. Potwierdził również, że ślady naprawy są łatwe do zidentyfikowania przez specjalistów. Wskazał również, iż po naprawie można dostrzec  m.in. szczeliny technologiczne pomiędzy krawędziami drzwi po prawej stronie, luz lewych przednich drzwi, deformację podwozia wynikającą z przesunięcia podłogi, odkształcenie dachu oraz zauważalne nieprawidłowości położenia powłoki lakierniczej. W konkluzjach rzeczoznawca wskazał, że przez to, że pojazd był naprawiany, stracił on na wartości względem analogicznego pojazdu nie uczestniczącego w kolizji. Rzeczoznawca powołując się na stosowany przez ubezpieczyciela cennik oraz aktualne notowania giełdowe wskazał, że wartość rynkowa samochodów Ford Moneto rok 2006 o pojemności skokowej silnika 2.5 l i wyposażeniu takim, jak samochód powoda, wynosi od 65.000 zł do 67.000 zł. Wartość samochodu po dokonaniu naprawy przez ASO wynosiła 80 % wartości pojazdu należącego do powoda, tj. 52.800 zł. Szacunkowa zatem wartość szkody – w postaci utraconej wartości handlowej wynosi 12.600 zł, tj. stanowi kwotę dochodzoną pozwem.

 

Dowód: opinia rzeczoznawcy z dnia…,

       przesłuchanie rzeczoznawcy w charakterze świadka.

 

W oparciu o opinię rzeczoznawcy powód ponownie wystąpił o zapłatę tytułem utraty wartości handlowej pojazdu kwoty 12.600 zł. Ubezpieczyciel ponownie odmówił wypłaty odszkodowania.

Zdaniem powoda odmowa wypłaty odszkodowania z tytułu utraty wartości handlowej przez ubezpieczyciela jest niezasadna, zaś roszczenie powoda powinno zostać spełnione.

Zdaniem powoda podstawa oraz zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego wskazane są w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. nr 124 poz. 1152) oraz – na podstawie art. 22 ww. ustawy – w kodeksie cywilnym. Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy kodeksu cywilnego w kwestiach dotyczących m.in. uprawnień poszkodowanego oraz wysokości odszkodowania, w szczególności norma art. 361 kc wskazująca, że zobowiązany do naprawienia szkody powinien pokryć wszelkie koszty pozostające w związku przyczynowym ze szkodą. Tym samym dochodzona pozwem kwota stanowi wartość szkody w rozumieniu art. 361 kc i wynika z różnicy, jaką stanowi wartość pojazdu ze stanu sprzed zdarzenia oraz po jego naprawie.

Dyspozycja art. 361 kc wskazuje, iż prawo polskie statuuje zasadę pełnego odszkodowania. Oznacza to, iż w razie zaistnienia szkody zobowiązany do jej naprawienia ponosi odpowiedzialność za wszelkie koszty z tego powodu wynikłe, a więc nie tylko straty realnie poniesione (rzeczywiste koszty naprawy), lecz także inny poniesiony przez poszkodowanego uszczerbek. Priorytetowa zasada pełnego odszkodowania oznacza zatem obowiązek naprawienia pełnej i pozostającej w związku przyczynowym ze zdarzeniem szkody poniesionej szkody w majątku poszkodowanego przez ubezpieczyciela. Zgodnie z tym założeniem ubezpieczyciel powinien ponieść nie tylko koszty naprawy wszelkich, uzasadnionych wydatków w celu przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed szkody, lecz również  ewentualną utratę wartości handlowej pojazdu. Skoro zatem szkodę w rozumieniu art. 361 k.c. stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po zdarzeniu szkodowym a stanem, jaki by istniał gdyby zdarzenie nie nastąpiło uznać należy, że gdy naprawa samochodu nie może doprowadzić do odtworzenia wartości, jaką samochód miał przed wypadkiem, to różnica wartości jest elementem szkody. Za prawidłowością przedstawionego powyżej wnioskowania przemawiają również argumenty wskazane w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia
12 października 2001 r. (sygn. akt. III CZP 57/01), w której Sąd podkreślił, że „przy określaniu miernika wartości rzeczy nieuzasadnione jest przeciwstawianie cen, które mogą być uzyskane przy jej zbywaniu i nabywaniu. Oczywiście, jednostkowe ceny takich samych samochodów mogą się różnić, jednakże podstawą ustalenia wartości rzeczy będącej przedmiotem powszechnego obrotu nigdy nie jest jednostkowa cena, która może wynikać z zupełnie przypadkowych okoliczności. Podstawą ustalenia wartości powinna być średnia cen. Anachronizmem wydaje się przyjmowanie różnych sposobów określania wartości takich samych rzeczy, w zależności od tego, czy są przeznaczone do normalnego używania i korzystania przez właściciela, czy też są przeznaczone do zbycia. W warunkach gospodarki rynkowej każda rzecz mająca wartość majątkową może być w każdym czasie przeznaczona na sprzedaż. Zbycie rzeczy jest takim samym uprawnieniem właściciela jak korzystanie z niej, wobec czego traci także znaczenie odróżnianie wartości użytkowej rzeczy od jej wartości handlowej. Miernikiem wartości majątkowej rzeczy jest pieniądz, a jej weryfikatorem rynek. Rzecz zawsze ma taką wartość majątkową, jaką może osiągnąć na rynku.

Z przepisu art. 361 § 2 k.c. wynika zatem obowiązek pełnej kompensacji szkody. Wartość samochodu po jego naprawie to nic innego, jak jego wartość rynkowa. Ponieważ wartość ta w wyniku uszkodzenia, choć później wyeliminowanego, zmalała w stosunku do tej, jaką pojazd ten miałby na rynku, gdyby nie został uszkodzony, to kompensata powinna obejmować nie tylko koszty naprawy, ale także tę różnicę wartości”.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz powołane przepisy, żądanie pozwu jest zasadne.

Wniosek o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności powód argumentuje treścią przepisu art. 333 § 3 k.p.c.

 

Załączniki:

odpis pozwu,

1) wycena niezależnego rzeczoznawcy …..  z dnia ….,

2) oferty sprzedaży pojazdu ….. z dnia …..,

3) oferty sprzedaży pojazdu ……z dnia……,

4) oferty kupna …..z dnia…….,

5) oferty kupna …….z dnia……

6) dowód uiszczenia opłaty sądowej[3]

 

[1] Sąd Rejonowy jest właściwy w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu (wartość dochodzonego roszczenia) nie przekracza kwoty 75.000,00 zł. W przypadku gdy wartość przedmiotu sporu jest wyższa niż kwota 75.000,00 zł, właściwy do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy.

 

[2] Ogólna właściwość miejscowa Sądu wynika z kodeksu postępowania cywilnego i jest to miejsce zamieszkania (siedziby) pozwanego. Jednakże na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. nr 124 poz. 1152 ze zm.) powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. W przypadku wskazania innego Sądu niż ogólna właściwość miejscowa należy wskazać w pozwie (w uzasadnieniu) ww. podstawę prawną.

 

 

[3] W spawach o roszczenia majątkowe podstawowy wpis sądowy wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu. Może być on uiszczony bądź na rachunek bankowy sądu, bądź bezpośrednio w kasie sądu albo znaczkami opłaty sądowej.

źródło: www.rf.gov.pl

Pozew o zapłatę – weryfikacja faktur na koszty naprawy pojazdu

Warszawa, dnia 30 czerwca 2008 r.

 

                                                           Sąd Rejonowy

                                                 w Pruszkowie

                                              Kraszewskiego 22

                                                 05-800 Pruszków

 

 

                        Powód:                       Jan Kowalski

Zielona 32

                                                           05-800 Pruszków

                        Pozwany:                   XYZ Zakład Ubezpieczeń S.A.

Niebieska 4

                                                           00-333 Warszawa

 

 

wartość przedmiotu sporu: 2.506 zł (słownie: dwa tysiące pięćset sześć złotych)

 

POZEW O ZAPŁATĘ W POSTĘPOWANIU UPOMINAWCZYM

 

 

W imieniu własnym wnoszę o:

 

  1. orzeczenie nakazem zapłaty by Pozwany XYZ Zakład Ubezpieczeń S.A. zapłacił Powodowi Janowi Kowalskiemu kwotę 506 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2005 r. do dnia zapłaty,

 

  1. zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania sądowego.

 

W przypadku wniesienia sprzeciwu domagam się:

 

  1. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kwoty 2.506 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2005 r. do dnia zapłaty,
  2. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych,
  3. wezwanie na rozprawę świadka Adama Czerskiego [adres: ul. Krzemionkowa 52 m 65, 02-331 Warszawa],
  4. polecenie Pozwanemu dostarczenia na rozprawę akt szkodowych nr PL200507213456789.

 

 

UZASADNIENIE

 

Dnia 20 lipca 2005 r. wskutek wypadku komunikacyjnego, którego sprawcą był Jerzy Zborski, jadący pojazdem marki VW Passat, nr rej. YY 0987Z tj. podmiot posiadający zawartą z Pozwanym umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, należący do Powoda pojazd marki BMW 740, rok produkcji 1999, nr rej. XXX 1223, bez winy Powoda uległ uszkodzeniu. Sprawca wypadku przyznał się do winy i podpisał stosowane oświadczenie na miejscu wypadku.

Dowód: druk z dnia 21 lipca 2005 r. – zgłoszenie szkody w pojeździe,

zeznania świadka Adama Czerskiego,

oświadczenie sprawcy wypadku

 

W związku z zawartą ze sprawcą wypadku umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Powód zgłosił roszczenia związane z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym Pozwanemu. Data zgłoszenia zdarzenia Pozwanemu to 21 lipca 2007 r.

Dowód: kopia formularza zgłoszenia szkody z dnia 21 lipca 2007 r.

 

Dnia 21 lipca 2007 r. Powód udał się do warsztatu „Auto-Centrum”, aby tam zlecić naprawę jego pojazdu. Dnia 22 lipca 2007 r. do warsztatu przyjechał przedstawiciel Pozwanego i dokonał oględzin pojazdu. Z oględzin sporządzony został protokół, w którym określono zakres uszkodzeń, a tym samym zakres naprawy pojazdu.

Dowód: kopia protokołu z oględzin

zlecenie naprawy pojazdu

 

Warsztat dokonał wszelkich napraw wynikających z zatwierdzonego przez Pozwanego protokołu. Dnia 10 sierpnia 2007 r. Powód odebrał z warsztatu naprawiony pojazd. Warsztat przedstawił fakturę za naprawę w kwocie 12.506 zł. Powód został poinformowany, że Pozwany zakład ubezpieczeń wypłacił jedynie 10.000 zł tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu. Przedstawiciel warsztatu poinformował Powoda, że zakład ubezpieczeń zweryfikował rachunki dokonując m.in. obniżenia stawki za roboczogodzinę oraz dokonując potrącenia z tytułu amortyzacji części.

Dowód: faktura VAT nr 123/2007 z dnia 10 sierpnia 2007 r.

zeznania Powoda

 

Pismem z dnia 25 sierpnia 2005r. Pozwany poinformował Powoda, iż z tytułu zaistniałego zdarzenia, zostało przyznane odszkodowanie w kwocie 10.000 zł. Taka kwota została wypłacona Powodowi z tytułu szkód poniesionych w wypadku. Powód uznał tę kwotę jako kwotę bezsporną.

Dowód: pismo Pozwanego z dnia 25 sierpnia 2005r.

 

Zgodnie z umową zawartą pomiędzy Powodem a warsztatem „Auto-Centrum”, jeżeli Pozwany zakład ubezpieczeń nie dokona w całości zapłaty za wykonaną naprawę, różnicę, pomiędzy kwotą uzyskaną przez warsztat od Pozwanego, a rzeczywistymi kosztami naprawy określonymi przez warsztat, pokryje Powód. Powód w dniu 10 sierpnia 2007 r. wpłacił więc warsztatowi kwotę 2.506 zł.

Dowód umowa o wykonanie naprawy pojazdu

dowód wpłaty z dnia 10 sierpnia 2006 r.

 

Pismem z dnia 31 sierpnia 2005r. Powód odwołał się od stanowiska Pozwanego zarzucając m.in. zaniżenie wysokości należnego odszkodowania. Powód powołał się na fakturę określającą wysokość poniesionych kosztów naprawy, wskazując, iż Pozwany nie zwrócił w całości kosztów poniesionych przez Powoda w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód przedstawił również dowód wpłaty kwoty 2.506 zł z dnia 10 sierpnia 2007 r.

Dowód: odwołanie Powoda z dnia 31 sierpnia 2005r. wraz z dowodem nadania

 

Pismem z dnia 4 października 2005r., w odpowiedzi na złożone odwołanie, Pozwany poinformował Powoda, że podtrzymuje swoje stanowisko.

Dowód: pismo Pozwanego z dnia 4 października 2005r.

 

Pismem z dnia 2 stycznia 2006 r. Powód ostatecznie wezwał Pozwanego do zapłaty kwoty 2506 zł.

Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania

 

Do dnia dzisiejszego Pozwany nie dopłacił należnej kwoty Powodowi.

 

Pozwany tj. zakład ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku drogowego zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zgodnie z treścią przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. 2003, Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), jest zobowiązany naprawić wyrządzoną Powodowi szkodę w całości. Zgodnie z art. 34 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, „z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”. Tym samym, w wyniku wystąpienia wypadku komunikacyjnego, z którego wynikła szkoda, zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody, na podstawie art. 361 § 2 k.c., Powód jako poszkodowany, może domagać się od Pozwanego jako podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody, odszkodowania obejmującego wszelkie koszty poniesione w związku z zaistniałą szkodą, które Powód (poszkodowany) był zmuszony ponieść na skutek wystąpienia zdarzenia i których Powód (poszkodowany) nie musiałby ponosić, gdyby szkoda nie zaistniała. W niniejszej sprawie, skutkiem wypadku komunikacyjnego z dnia 20 lipca 2005 r. było uszkodzenie pojazdu uniemożliwiające korzystanie z niego. W wyniku tego zdarzenia, Powód poniósł szkodę w postaci zniszczenia pojazdu oraz kosztów naprawy tego pojazdu.

 

Na podstawie art. 363 § 1 kodeksu cywilnego, naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W niniejszej sprawie Powód wybrał przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego i taką naprawę zlecił warsztatowi „Auto-Centrum”. Warsztat wykonał naprawę pojazdu w całości. Koszty naprawy wyniosły 12.506 zł (koszty te są udokumentowane fakturą dołączona do niniejszego pozwu). Jednak pomimo wykonania wszelkich napraw, które przywróciły stan poprzedni w pojeździe Powoda, Powód (ani warsztat, który wykonał naprawę) nie otrzymał w całości odszkodowania za wykonaną naprawę. Pozwany wypłacił odszkodowanie w łącznej kwocie 10.000 zł. Należne odszkodowanie zostało zaniżone, gdyż Pozwany uznał, iż stawka 100 zł za roboczogodzinę jest stawką zbyt wysoką. Ponadto, Pozwany zweryfikował koszt zakupionych części zamiennych wskazując, iż odszkodowanie należy zmniejszyć o współczynnik amortyzacji. Do zapłaty za wykonaną naprawę pozostała więc kwota 2.506 zł. Zgodnie z warunkami zawartej pomiędzy warsztatem a Powodem umowy o naprawę pojazdu, Powód zobowiązał się, iż ewentualna różnica pomiędzy odszkodowaniem wypłaconym przez zakład ubezpieczeń, a faktycznymi kosztami naprawy, zostanie pokryta przez Powoda. Wobec tego, Powód z własnych środków dopłacił kwotę 2.506 zł w dniu odbioru pojazdu.

 

Zdaniem Powoda, nie ma żadnych podstaw prawnych, które uprawniałyby Pozwany zakład ubezpieczeń do weryfikacji faktur określających koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Zakład ubezpieczeń ma obowiązek wyrównać poniesioną przez poszkodowanego stratę w postaci np. poniesionych kosztów naprawy pojazdu w całości. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1980 r., sygn. III CRN 223/80 „przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów, to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład kosztów naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. W konsekwencji powyższe wydatki obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę”. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 czerwca 2003 r. (sygn. akt III CZP 32/03), za „niezbędne” koszty naprawy należy uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku. Jeżeli nie kwestionuje się uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy. Przyjęcie cen przeciętnych dla określenia wysokości przysługującego poszkodowanemu odszkodowania, niezależnie od samej metody ich wyliczania, która może być zróżnicowana, nie kompensowałoby poniesionej przez poszkodowanego szkody, gdyby ceny przyjęte w warsztacie naprawczym były wyższe od przeciętnych. Trzeba jeszcze dodać, że określanie kosztów naprawy samochodu wyłącznie przy uwzględnianiu ceny przeciętnej prowadzić mogłoby do relatywizacji w zakresie ustalenia wysokości odszkodowania należnego poszkodowanym posiadaczom pojazdów mechanicznych, gdyż różne mogą być metody obliczania cen przeciętnych w odniesieniu do poszczególnych usług naprawczych oferowanych na rynku.

 

Roszczenie Powoda dochodzone niniejszym pozwem jest świadczeniem pieniężnym. „Zgodnie z art. 481 § 1 KC odsetki należą się wierzycielowi za sam fakt opóźnienia się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, a zatem należą się od dnia, w którym świadczenie to stało się wymagalne i powinno być zapłacone.” [tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2002r., sygn. I CKN 693/00]. Treść art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wskazuje iż „Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie”. W niniejszej sprawie Pozwany został zawiadomiony o szkodzie dnia 21 lipca 2005r. Zgodnie z obowiązującymi ustawowo terminami Pozwany był zobowiązany do wypłaty Powodowi odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu do dnia 20 sierpnia 2005 r. Uzasadnia to więc dochodzenie odsetek od kwoty 2.506 zł od dnia 21 sierpnia 2005 r.

 

Właściwość sądu Powód określił na podstawie art. 20 ust 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), który stanowi, iż powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

 

Zdaniem Powoda, przytoczone okoliczności oraz powołane dowody w pełni uzasadniają  zasądzenie powołanych w petitum kwot od Pozwanego na rzecz Powoda.

 

Mając na uwadze powyższe Powód wnosi jak na wstępie.

 

 

 

                                                                                              ___________________________

Jan Kowalski

 

 

 

Załączniki:

  1. odpis pozwu wraz z załącznikami,
  2. oświadczenie sprawcy wypadku,
  3. kopia druku zgłoszenia szkody
  4. faktura nr 123/2005 z dnia 22 lipca 2005 r.,
  5. pismo Pozwanego – informacja o wysokości odszkodowania z dnia 25 sierpnia 2005 r.,
  6. pismo Powoda z dnia 31 sierpnia 2005 r. wraz z dowodem nadania,
  7. pismo Pozwanego z dnia 4 października 2005 r.,
  8. wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania.

 

źródło: www.rf.gov.pl

Pozew o zapłatę świadczenia z ubezpieczenia kosztów leczenia podczas pobytu za granicą

Pobierz dokument klikając w poniższy link:

Pozew o zapłatę świadczenia z ubezpieczenia kosztów leczenia podczas pobytu za granicą

Wzór pozwu o zapłatę – świadczenie z ubezpieczenia NNW młodzieży szkolnej

Wzór pozwu o zapłatę – świadczenie z ubezpieczenia NNW młodzieży szkolnej:

kliknij, aby pobrać wzór dokumentu:

Wzór pozwu o zapłatę – świadczenie z ubezpieczenia NNW młodzieży szkolnej

Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym – odszkodowanie z AC (autocasco), brak aktualnego blankietu prawa jazdy

Kliknij w poniższy link i pobierz wzór dokumentu:

wzór pozwu o zapłatę w postępowaniu upominawczym – odszkodowanie z AC (autocasco), brak aktualnego blankietu prawa jazdy

Wzór pozwu – OC rolnika, szkoda w mieniu, spowodowana przez zwierzę

Warszawa, 28 maja 2014 r.

 

 

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza

Kocjana 3

01-473 Warszawa

 

Powód:

Marek Kowalski

Elbląska 1/15, 01-747 Warszawa

PESEL: 81031387283

 

Pozwany:

Towarzystwo Ubezpieczeń POMOC S.A. w Warszawie

Dziennikarska 100, 01-605 Warszawa

 

wartość przedmiotu sporu: 12.500 zł

 

POZEW

 

Działając w imieniu własnym wnoszę o zasądzenie od Towarzystwa Ubezpieczeń POMOC S.A. w Warszawie na rzecz Marka Kowalskiego kwoty 12.500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 31 lipca 2013 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Wnoszę ponadto o:

– zobowiązanie pozwanego do przedłożenia sądowi akt szkody oznaczonych sygnaturą 00032453 i przeprowadzenie dowodu ze znajdujących się tam dokumentów na okoliczność przyczyn i skutków wypadku drogowego z dnia 28 czerwca 2013 r., wysokości doznanej szkody majątkowej oraz wymagalności roszczenia;

– dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Jana Kowalskiego (zam. ul. Sportowa 13/2, 08-232 Warszawa) na okoliczność przyczyn i skutków wypadku drogowego z dnia 28 czerwca
2013 r.;

– przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron z ograniczeniem go do przesłuchania powoda na okoliczność przyczyn i skutków wypadku drogowego z dnia 28 czerwca 2013 r.

Uzasadnienie

 

W dniu 28 czerwca 2013 r. powód kierował należącym do niego samochodem marki Volkswagen Passat o numerze rej. WR11111. Pasażerem pojazdu siedzącym na przednim siedzeniu był brat powoda, Jan Kowalski. W miejscowości Komorów doszło do wypadku drogowego, na skutek którego samochód ten uległ uszkodzeniu. Przyczyną wypadku było wbiegnięcie krowy na jezdnię, bezpośrednio przed prawidłowo jadący samochód, w wyniku czego doszło do zderzenia pojazdu ze zwierzęciem. Wezwana na miejsce zdarzenia Policja ustaliła właściciela zwierzęcia, Krzysztofa Lewandowskiego, który stwierdził, że krowę
tę zostawił dwie godziny wcześniej na sąsiadującym z drogą pastwisku, po uprzednim zabezpieczeniu jej łańcuchem, którego ostry koniec wbił w ziemię. Według niego musiała ona wyrwać to zabezpieczenie. Uderzona przez pojazd krowa rzeczywiście miała przywiązany
do siebie łańcuch. Policja nie ukarała właściciela zwierzęcia mandatem.

Szkoda w pojeździe została zgłoszona pozwanemu w dniu 1 lipca 2013 r. z wnioskiem o jej likwidację z zawartej przez Krzysztofa Lewandowskiego umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej rolnika. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany zaakceptował kosztorys naprawy uszkodzonego pojazdu przedłożony mu za zgodą powoda przez serwis naprawczy Auto Renowacja, który następnie dokonał naprawy samochodu i doręczył pozwanemu fakturę za usługę na kwotę 12.500 zł brutto, a więc zgodną z uzgodnionym wcześniej kosztorysem. Wysokość szkody nie była nigdy kwestionowana przez pozwanego, wręcz przeciwnie – zaakceptował on tę kwotę, uznać więc trzeba,
że okoliczność ta nie jest między stronami sporna.

Pismem z dnia 31 lipca 2013 r. pozwany zawiadomił powoda o odmowie zapłaty odszkodowania za zgłoszoną szkodę. Podniósł, iż krowa nie była pod nadzorem żadnej osoby, wyrządziła szkodę w wyniku samoistnego, niezależnego od człowieka zachowania. Nie była też narzędziem człowiek, ani też nie była przez niego kierowana. Skoro więc szkoda została wyrządzona przez zwierzę, a nie przez rolnika czy też osobę pozostającą z nim we wspólnym gospodarstwie rolnym, to odpowiedzialności za szkodę nie ponosi ubezpieczyciel.
Jak ponadto wskazał pozwany, rolnik oświadczył, że krowa została właściwie uwiązana,
a poza tym nie został on ukarany mandatem przez Policję, a zatem nie ponosi winy za szkodę.

Zdaniem powoda za skutki zaistniałego wypadku odpowiedzialność odszkodowawczą ponosi zarówno właściciel zwierzęcia, jak i jego ubezpieczyciel z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC rolnika. Zgodnie z art. 431 § 1 k.c., kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba,
za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy. Pan Krzysztof Lewandowski bezspornie jest osobą, o której mowa w tym przepisie, bowiem chował krowę, która wyrządziła szkodę
w majątku powoda. To, że w danym momencie nie sprawował on osobistego nadzoru nad zwierzęciem, które uciekło czy też się zabłąkało, nie ma w świetle brzmienia przepisu żadnego znaczenia dla jego zastosowania. Co istotne, osoba ponosząca odpowiedzialność
na podstawie art. 431 § 1 k.c. odpowiada czyn zawiniony własny oraz osób, za które ponosi odpowiedzialność. Jednocześnie przepis ten wprowadza domniemanie winy zarówno chowającego lub posługującego się zwierzęciem, jak i osób, za które ponosi on odpowiedzialność. Możliwość uchylenia się od istnieje więc tylko wówczas, gdy osoba
ta udowodni, że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponosi winy.
Dowód braku winy dla obalenia tego domniemania wymaga wykazania dochowania należytej staranności w nadzorze nad zwierzęciem, a więc dopełnienia obowiązków, jakie zależnie
od konkretnej sytuacji spoczywały na chowającym lub posługującym się zwierzęciem.

W niniejszej sprawie pozwany, czyli ubezpieczyciel właściciela krowy, nie udowodnił braku jego winy. Powołał się wyłącznie na fakt, że Policja nie ukarała go mandatem, co nie może mieć żadnego wpływu na ocenę jego odpowiedzialności cywilnej, bowiem wiążący jest w takiej sytuacji wyłącznie prawomocny wyrok skazujący (art. 11 k.p.c.), nadto zaś
– na niczym niepoparte i niewiarygodne zapewnienia ubezpieczonego, iż krowę na pastwisku uwiązał właściwie. Skoro jednak krowa ta – jak wskazują na to okoliczności sprawy i czemu nie zaprzecza pozwany ani właściciel zwierzęcia – wyrwała łańcuch z ziemi, po czym opuściła pastwisko, oznacza to, że właściciel nie dołożył należytej staranności w jej uwiązaniu i dopuścił do wypadku. Jeżeli zaś nie był w stanie z całkowitą pewnością uniemożliwić krowie uwolnienia się z więzów, nie powinien był w ogóle zostawiać krowy
na pastwisku, tym bardziej ze względu na jego położenie. Jest bowiem oczywistym, iż krowa chodząca wolno w okolicach publicznej, asfaltowej drogi przeznaczonej przede wszystkim dla ruchu samochodów, powoduje poważne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego
i dla ich mienia.

Reasumując, ciężar dowodu co do braku winy spoczywa w tej sprawie w całości
na stronie pozwanej, zdaniem zaś powoda zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że nie jest ona w stanie wykazać tej okoliczności.

Jeżeli natomiast chodzi o zakres odpowiedzialności pozwanego wynikający z zawartej przez niego z właścicielem zwierzęcia umowy OC, wskazać trzeba, że zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania
za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie zaś z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 392 ze zm.) z ubezpieczenia OC rolników przysługuje odszkodowanie, jeżeli rolnik, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca w jego gospodarstwie rolnym
są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

W niniejszej sprawie, jak wykazano powyżej, ubezpieczony przez pozwanego
rolnik jest obowiązany do odszkodowania za wyrządzoną w związku z posiadaniem
przez niego gospodarstwa rolnego szkodę, będącą następstwem uszkodzenia mienia.
Krowa, której wtargnięcie na jezdnię spowodowało uszkodzenie pojazdu, bezsprzecznie była elementem posiadanego przez rolnika gospodarstwa rolnego, zaś rolnik ten odpowiada
za zaistniałą szkodę w oparciu o art. 431 § 1 k.c. W tych samych granicach odpowiedzialność ponosi także pozwany.

Roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych powód uzasadnia tym, że pozwany zobowiązany był do zapłaty odszkodowania w terminie 30 dni od zgłoszenia mu szkody.
Po tym okresie popadł w opóźnienie, stąd powodowi należą się odsetki ustawowe za okres
aż do dnia zapłaty.

 

Mając na uwadze powyższe, wnoszę jak na wstępie.

 

Marek Kowalski

(podpis własnoręczny)

 

 

Załączniki:

  1. Dowód zapłaty opłaty sądowej od pozwu.
  2. Odpis pozwu i załączników.

 

źródło: www.rzu.gov.pl

Pozew o zapłatę zadośćuczynienia i renty na zwiększone potrzeby

Warszawa, 9 maja 2013 r.

 

 

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza

Kocjana 3

01-473 Warszawa

 

Powód:

Marek Kowalski

Elbląska 1/15, 01-747 Warszawa

PESEL: 81031387283

 

Pozwany:

Towarzystwo Ubezpieczeń POMOC S.A. w Warszawie

Dziennikarska 100, 01-605 Warszawa

 

wartość przedmiotu sporu: 23.000 zł

 

POZEW

 

Działając w imieniu własnym wnoszę o:

  1. Zasądzenie od Towarzystwa Ubezpieczeń POMOC S.A. w Warszawie na rzecz Marka Kowalskiego:
  2. a) kwoty 20.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 6 lipca 2012 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia;
  3. b) renty na zwiększone potrzeby w kwocie po 250 zł miesięcznie za okres od dnia 1 czerwca 2013 r. i na przyszłość, płatnej do dziesiątego dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat;
  4. c) zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
  5. Zwrócenie się do Szpitala Wojewódzkiego w Warszawie o nadesłanie dokumentacji medycznej Marka Kowalskiego z leczenia na Oddziale Ortopedii i Chirurgii Urazowej oraz w Przychodzi Ortopedycznej i przeprowadzenie dowodu z nadesłanych dokumentów na okoliczność przebiegu leczenia powoda.
  6. Dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów: zgłoszenia szkody w dniu 5 czerwca 2012 r. oraz pisma pozwanego z dnia 5 lipca 2012 r. przyznającego zadośćuczynienie na okoliczność wymagalności roszczenia.
  7. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu ortopedii na okoliczność stanu zdrowia powoda, uszczerbku na zdrowiu doznanego przez niego w wyniku wypadku, rokowań na przyszłość, a także zasadności przyjmowania przez niego leków i odżywek.
  8. Dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: Krzysztofa Kowalskiego (zam. ul. Elbląska 1/15, 01-747 Warszawa) i Marzeny Kowalskiej (adres j.w.) – rodziców powoda, na okoliczność trybu życia powoda przed wypadkiem i po wypadku, doznanej krzywdy i zwiększonych potrzeb.
  9. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron z ograniczeniem go do przesłuchania powoda na okoliczność skutków wypadku, doznanej krzywdy i zwiększonych potrzeb.

 

Uzasadnienie

 

W dniu 15 lutego 2012 r. powód, jadący prawidłowo rowerem ulicą Myśliwiecką w Warszawie, został najechany przez samochód marki Honda Civic prowadzony przez Czesława Muchalskiego. Pozwany ubezpieczał sprawcę wypadku z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu samochodowego. W wyniku wypadku powód doznał złamania kości udowej prawej oraz prawego barku. W dniach od 15 lutego do 5 marca 2012 r. powód przebywał w szpitalu. Następnie przez okres sześciu miesięcy powód pozostawał pod opieką przychodni ortopedycznej z powodu stałych dolegliwości bólowych oraz konieczności rehabilitacji. W chwili wypadku powód miał 31 lat. Na skutek zdarzenia odczuwał silny ból, doskwierał mu dyskomfort przy wykonywaniu najprostszych czynności życia codziennego, nie mógł uprawiać sportu, miał obniżone samopoczucie – z powodu niepełnej sprawności i konieczności długotrwałej rehabilitacji. Powyższe uzasadnia przyznanie na rzecz powoda kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 w zw. z art. 444 § 1 k.c.

Podkreślić należy, iż powód w dniu 5 czerwca 2012 r. zgłosił do pozwanego roszczenie z tytułu zadośćuczynienia w kwocie 30.000 zł. Pozwany zaś w dniu 5 lipca 2012 r. wypłacił powodowi z tego tytułu kwotę 10.000 zł, odmawiając dalej zapłaty idących świadczeń. Stąd zasadne jest roszczenie powoda o zapłatę pozostałej kwoty, powiększonej dodatkowo o odsetki ustawowe za okres po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody pozwanemu.

Ponadto, na skutek doznanego urazu powód w dalszym ciągu odczuwa ból i zażywa tabletki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Miesięczny koszt z tego tytułu to 100 zł. Powód przyjmuje także zalecone przez lekarza odżywki na wzmocnienie układu kostnego. Miesięczny koszt, jaki ponosi z tego tytułu, to kwota 150 zł. Stąd też roszczenie o ustalenie prawa do renty w kwocie po 250 zł miesięcznie jest zasadne, a jego podstawę stanowi art. 444 § 2 k.c.

Wartość przedmiotu sporu stanowi wskazana suma pieniężna 20.000 zł oraz suma renty – jako świadczenia powtarzalnego – za jeden rok, czyli 3.000 zł. Opłatę w wysokości 1.150 zł (5 % wartości przedmiotu sporu) uiszczono przelewem na rachunek bankowy Sądu.

 

Mając na uwadze powyższe, wnoszę jak na wstępie.

 

Marek Kowalski

  (podpis własnoręczny)

 

Załączniki:

  1. Dowód przelewu opłaty sądowej od pozwu.
  2. Dokumenty powołane w pozwie.
  3. Odpis pozwu i załączników.

 

źródło: www.rzu.gov.pl

Wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym – zarząd komisaryczny/zarząd przymusowy/powierzenie zarządzania przedsiębiorstwem państwowym KRS Z63

Pobierz wniosek klikając w poniższy link:

Wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym – zarząd komisaryczny zarząd przymusowy powierzenie zarządzania przedsiębiorstwem państwowym KRS Z63

Wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym – postępowanie układowe KRS Z67

Wniosek pobierz klikając w link:

Wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym – postępowanie układowe KRS Z67