Sprzeciw od nakazu zapłaty składki – brak odpowiedzialności w związku ze zbyciem pojazdu

Kliknij i pobierz dokument:

Sprzeciw od nakazu zapłaty składki – brak odpowiedzialności w związku ze zbyciem pojazdu

 

Umowa przez telefon

Umowa przez telefon

Kiedy zawarcie umowy przez telefon jest ważne

Każdy z nas znalazł się w sytuacji, gdy na nasz telefon zadzwonili przedstawiciele jakiejś firmy i zaproponowali kupno produktu lub usługi. W jakiej sytuacji umowa zawarta przez telefon jest ważna, a tym samym masz obowiązek dokonania zapłaty? Przeczytaj, zapamiętaj i nie daj się oszukać!

Na początku takiej rozmowy musisz zostać poinformowana o jej celu, a także informacji, które umożliwią identyfikację przedsiębiorcy lub osób dzwoniących w jego imieniu. Musisz więc usłyszeć, kto i w jakim celu dzwoni.

Jeśli inicjatorem rozmowy jest firma, umowa zawarta tylko na podstawie Twojej zgody (wyrażonej podczas tej rozmowy), nie jest będzie ważna! Umowa musi być w takim przypadku potwierdzona na papierze lub innym trwałym nośniku.

Zawsze masz prawo zapoznać się z warunkami zakupu i dopiero, gdy firma zapozna się z Twoim oświadczeniem o ich przyjęciu, umowa zostaje uznana za zawartą. Takie uznanie jest ważne również wtedy, gdy robisz to drogą mailową.

Pamiętaj więc, że zawarcie umowy przez telefon jest możliwe dopiero po spełnieniu tych warunków:

– potwierdzenia jej treści w formie pisemnej – na papierze lub innym nośniku,

– sporządzenia oświadczenia konsumenta o woli zawarcia umowy w formie pisemnej,

– potwierdzenia oświadczenia woli konsumenta o zawarciu umowy.

Umowy przez telefon nie można zawrzeć, gdy jest wymagana jej szczególna forma. Są to następujące przypadki:

– umowy sprzedaży nieruchomości,

– umowy o przeniesienie praw autorskich,

– umowy leasingu.

Tak więc wbrew temu co twierdzą niektórzy nieuczciwi przedsiębiorcy, sama rozmowa przez telefon, a nawet ustne wyrażenie zgody na podpisanie umowy, nie są ważne i nie stanowi podstawy do żądania od Ciebie uregulowania zapłaty. Nikt nie może Cię zmuszać do zapłaty, nawet jeśli firma prześle Ci produkt do domu. Płacić musisz wtedy, gdy zaistnieją warunki opisane w tym artykule.

Odszkodowanie z ubezpieczenia OC komunikacyjnego, koszty holowania

Warszawa, dnia 30 czerwca 2008 r.

 

 

 

                                                          Sąd Rejonowy

                                                 w Pruszkowie

Kraszewskiego 22

                                                 05-800 Pruszków

 

 

                        Powód:                       Jan Kowalski

Zielona 32

                                                           05-800 Pruszków

                        Pozwany:                   XYZ Zakład Ubezpieczeń S.A.

Niebieska 4

                                                           00-333 Warszawa

 

 

 

wartość przedmiotu sporu: 206 zł (słownie: dwieście sześć złotych)

 

 

 

POZEW O ZAPŁATĘ W POSTĘPOWANIU UPOMINAWCZYM

 

 

W imieniu własnym wnoszę o:

 

  1. orzeczenie nakazem zapłaty by Pozwany XYZ Zakład Ubezpieczeń S.A. zapłacił Powodowi Janowi Kowalskiemu kwotę 206 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2005 r. do dnia zapłaty,

 

  1. zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

 

W przypadku wniesienia sprzeciwu domagam się:

 

  1. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kwoty 206 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2005 r. do dnia zapłaty,
  2. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych,
  3. wezwanie na rozprawę świadka Adama Czerskiego [adres: ul. Krzemionkowa 52 m 65, 02-331 Warszawa].

 

 

UZASADNIENIE

 

Dnia 20 lipca 2005 r. wskutek wypadku komunikacyjnego, którego sprawcą był Jerzy Zborski, jadący pojazdem marki VW Passat, nr rej. YY 0987Z tj. podmiot posiadający zawartą z Pozwanym umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, należący do Powoda pojazd marki BMW 740, rok produkcji 1999, nr rej. XXX 1223, bez winy Powoda uległ uszkodzeniu.

Dowód: druk z dnia 21 lipca 2005 r. – zgłoszenie szkody w pojeździe,

zeznania świadka Adama Czerskiego,

 

W związku z tym, iż uszkodzenia pojazdu były znaczne, a samochód nie nadawał się do dalszej jazdy, pojazd został odholowany z miejsca zdarzenia do warsztatu naprawczego. Koszt holowania wyniósł 536 zł.

Dowód: faktura VAT nr 123/2005 z dnia 22 lipca 2005r.

zeznania świadka Adama Czerskiego,

 

W związku z zawartą ze sprawcą wypadku umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Powód zgłosił roszczenia związane z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym Pozwanemu. Data zgłoszenia zdarzenia Pozwanemu to 21 lipca 2007 r.

Dowód: kopia formularza zgłoszenia szkody z dnia 21 lipca 2007 r.

 

Pismem z dnia 25 sierpnia 2005r. Pozwany poinformował Powoda, iż z tytułu zaistniałego zdarzenia, zostało przyznane odszkodowanie w kwocie 24.930 zł w tym 24.600 zł z tytułu szkody całkowitej oraz 330 zł z tytułu zwrotu kosztów holowania. Taka kwota została wypłacona Powodowi z tytułu szkód poniesionych w wypadku. Powód uznał tę kwotę jako kwotę bezsporną.

Dowód: pismo Pozwanego z dnia 25 sierpnia 2005r.

 

Pismem z dnia 31 sierpnia 2005r. Powód odwołał się od stanowiska Pozwanego zarzucając m.in. zaniżenie wysokości należnego odszkodowania. Powód powołał się na fakturę określającą wysokość poniesionych kosztów holowania, wskazując, iż Pozwany nie zwrócił w całości kosztów holowania poniesionych przez Powoda.

Dowód: odwołanie Powoda z dnia 31 sierpnia 2005r. wraz z dowodem nadania

 

Pismem z dnia 4 października 2005r., w odpowiedzi na złożone odwołanie, Pozwany poinformował Powoda, że podtrzymuje swoje stanowisko.

Dowód: pismo Pozwanego z dnia 4 października 2005r.

 

Pismem z dnia 2 stycznia 2006 r. Powód ostatecznie wezwał Pozwanego do zapłaty kwoty 206 zł.

Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania

 

Do dnia dzisiejszego Pozwany nie dopłacił należnej kwoty Powodowi.

 

Pozwany tj. zakład ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku drogowego zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zgodnie z treścią przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. 2003, Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), jest zobowiązany naprawić wyrządzoną Powodowi szkodę w całości. Zgodnie z art. 34 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, „z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznych są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”. Tym samym, w wyniku wystąpienia wypadku komunikacyjnego, z którego wynikła szkoda, zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody, na podstawie art. 361 § 2 k.c., Powód jako poszkodowany, może domagać się od Pozwanego jako podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody, odszkodowania obejmującego wszelkie koszty poniesione w związku z zaistniałą szkodą, które Powód (poszkodowany) był zmuszony ponieść na skutek wystąpienia zdarzenia i których Powód (poszkodowany) nie musiałby ponosić, gdyby szkoda nie zaistniała. W niniejszej sprawie, skutkiem wypadku komunikacyjnego z dnia 20 lipca 2005r. było uszkodzenie pojazdu uniemożliwiające korzystanie z niego. W wyniku tego zdarzenia, Powód poniósł szkodę w postaci zniszczenia pojazdu oraz kosztów holowania pojazdu z miejsca zdarzenia do miejsca naprawy.

 

Pozwany bezprawnie zaniżył wartość odszkodowania wypłaconego z tytułu kompensaty kosztów holowania pojazdu z miejsca zdarzenia do miejsca, w którym pojazd był przechowywany i miał być naprawiany. Powód poniósł bowiem koszty holowania w kwocie 536 zł. Pozwany, jak wynika z pism z dnia 25 sierpnia 2005 r. oraz 4 października 2005 r. zrekompensował koszty holowania tylko do kwoty 330 zł. Pozwany wskazał, iż przyjął maksymalne (zdaniem Pozwanego) stawki holowania stosowane na terenie Warszawy, jak również uznał, iż brak jest podstaw do uznania dodatkowej opłaty z tytułu wykonywania usługi w godzinach nocnych. Zaniżenie takie jest zdaniem Powoda bezprawne. Pozwany nie ma żadnej podstawy do kwestionowania wysokości poniesionych kosztów holowania i jest zobowiązany do pełnego wyrównania szkody. Należy podkreślić, iż Powód miał prawo dowolnie wybrać firmę, która dokona holowania jego pojazdu i przy wyborze tej firmy kierował się przede wszystkim zaufaniem do osób świadczących usługi transportowe. Ponadto, holowanie pojazdu z miejsca wypadku odbyło się faktycznie w godzinach nocnych (tj. po godzinie 22.00, co zostało wskazane w druku zgłoszenia szkody), a więc z pewnością koszt takiego holowania mógł być wyższy niż koszt takiej usługi liczony według stawek dziennych. Koszty z tytułu holowania wyniosły 536 zł, to strata w majątku poszkodowanego Powoda, która musi być wyrównana w pełni przez Pozwanego jako zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Poniesienie kosztów holowania pozostaje ponadto w normalnym związku przyczynowym ze szkodą.

 

Roszczenie Powoda dochodzone niniejszym pozwem jest świadczeniem pieniężnym. „Zgodnie z art. 481 § 1 KC odsetki należą się wierzycielowi za sam fakt opóźnienia się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, a zatem należą się od dnia, w którym świadczenie to stało się wymagalne i powinno być zapłacone.” [tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2002r., sygn. I CKN 693/00]. Treść art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wskazuje iż „Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie”. W niniejszej sprawie Pozwany został zawiadomiony o szkodzie dnia 21 lipca 2005r. Zgodnie z obowiązującymi ustawowo terminami Pozwany był zobowiązany do wypłaty Powodowi odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu oraz zwrotu kosztów holowania do dnia 20 sierpnia 2005 r. Uzasadnia to więc dochodzenie odsetek od kwoty 206 zł od dnia 21 sierpnia 2005 r.

 

Właściwość sądu Powód określił na podstawie art. 20 ust 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), który stanowi, iż powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

 

Zdaniem Powoda, przytoczone okoliczności oraz powołane dowody w pełni uzasadniają  zasądzenie powołanych w petitum kwot od Pozwanego na rzecz Powoda.

 

Mając na uwadze powyższe Powód wnosi jak na wstępie.

 

 

 

                                                                                              ___________________________

Jan Kowalski

 

 

 

 

Załączniki:

  1. odpis pozwu wraz z załącznikami,
  2. kopia druku zgłoszenia szkody
  3. faktura nr 123/2005 z dnia 22 lipca 2005 r.,
  4. pismo Pozwanego – informacja o wysokości odszkodowania z dnia 25 sierpnia 2005 r.,
  5. pismo Powoda z dnia 31 sierpnia 2005 r. wraz z dowodem nadania,
  6. pismo Pozwanego z dnia 4 października 2005 r.,
  7. wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania.

źródło: www.rf.gov.pl

Wzór pozwu o zapłatę – zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych utraty więzi rodzinnej

Warszawa, dnia ……………..r.

Sąd Okręgowy dla  m.st. Warszawy

Wydział  … Cywilny[1]

……

Warszawa[2]

Powodowie: 

1) Jan Kowalski

Piękna 125 m. 13

   00 – 100 Warszawa

2) Maria Kowalska

Piękna 125 m. 13

   00 – 100 Warszawa

 małoletni reprezentowani przez przedstawiciela ustawowego

 Annę Kowalską zam. ul. Piękna 125 m. 13

 00 – 100 Warszawa

 

3) Anna Kowalska

Piękna 125 m. 13

    00 – 100 Warszawa

 

 

Pozwany:  Towarzystwo Ubezpieczeń……. S.A.

Akacjowa 135

00 – 001 Warszawa

Wartość przedmiotu sporu: 500 000 zł.

 

Pozew o zapłatę zadośćuczynienia.

Wnoszę o:

 

  1. zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń…. S..A. na rzecz małoletniego Jana Kowalskiego kwotę 150 000 zł zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dobra osobistego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 maja 2008 r. do dnia zapłaty,
  2. zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń…. S..A. na rzecz małoletniej Marii Kowalskiej kwotę 150 000 zł zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dobra osobistego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 maja 2008 r. do dnia zapłaty,
  3. zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń…. S..A. na rzecz Anny Kowalskiej kwoty 200 000 zł zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 maja 2008 r. do dnia zapłaty,
  4. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania – według norm przepisanych,

 

Ponadto wnoszę o:

 

  1. wezwanie na rozprawę i dopuszczenie dowodu z zeznań świadków:
  • Janiny Nowak, zam. ul. Nowa, 00- 001 Warszawa,
  • Stanisławy Kowalskiej, zam. ul. Piękna 1, 00 – 001 Warszawa,
  • Artura Nowak, zam. ul. Piękna 1, 00 – 001 Warszawa,
  1. dostarczenie na rozprawę oraz dopuszczenie dowodu z akt postępowania likwidacyjnego nr 1234/XX/08 znajdujących w siedzibie pozwanego,
  2. dopuszczenie dowodu z akt prowadzonego postępowania karnego sygn. akt 111/XYZ przed Sądem Rejonowym w Warszawie,
  3. dopuszczenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci aktu małżeństwa z dnia 1 lipca 2003 r.
  4. dopuszczenie dowodu z opinii psychologa mgr Janiny Nowak z dnia 16 maja 2008 r. zawierającej opis stanu zdrowia psychicznego powódki Anny Kowalskiej,
  5. dopuszczenie dowodów z dokumentów prywatnych w postaci:
  • zaświadczenia o zarobkach z dnia 1 stycznia 2008 r. wystawione przez XYZ Sp. z o.o. dla powódki Anny Kowalskiej,
  • zaświadczenie o zarobkach z dnia 1 stycznia 2008 r. wystawione przez XYZ Sp. z o.o. dla zmarłego Jakuba Kowalskiego,
  • zdjęć oraz albumów rodzinnych,
  • nagrań dvd,
  1. dopuszczenie dowodu z wyjaśnień powódki Anny Kowalskiej,
  2. nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. 

 

                                                           UZASADNIENIE 

W dniu 15 kwietnia 2008 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego na miejscu poniósł śmierć poszkodowany Jakub Kowalski. Sprawcą zdarzenia jest Jan Nowak, kierujący pojazdem marki Fiat Duplo nr rej. AAA 111, który posiada zawartą umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z pozwanym Towarzystwem Ubezpieczeniowym, potwierdzoną polisę ubezpieczeniową nr 11111111. Bezpośrednią przyczyną śmierci poszkodowanego były liczne obrażenia wewnętrzne doznane w skutek wypadku.

 

dowód: akta postępowania likwidacyjnego nr 1234/XX/08

 

Na miejscu zdarzenia została wezwana Policja oraz pogotowie ratunkowe. Jak wynika z informacji przedstawionych w protokole Policyjnym, sprawca został uznany za winnego zaistniałego zdarzenia. Nie zachował on należytej ostrożności i wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu z lewej strony pojazdowi, który kierowany był przez poszkodowanego.  Wobec Jana Nowaka, w dniu 21 kwietnia 2008 r. wszczęto postępowanie karne mające na celu ukaranie sprawcy i pociągnięcie go odpowiedzialności karnej z powodu popełnienia przestępstwa określonego w art. 173 § 3 kodeksu karnego. Wyrokiem z dnia 1 listopada 2010 r., sprawca został uznany winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

 

dowód: akta postępowania karnego sygn. akt 111/XYZ

 

W dniu 15 kwietnia 2008 r. powódka Anna Kowalska złożyła do pozwanego zawiadomienie o zdarzeniu rodzącym odpowiedzialność pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej ze sprawcą zdarzenia. Powódka w dniu 20 kwietnia 2008 r. zażądała od pozwanego zapłaty zadośćuczynienia z tytułu utraty więzi z mężem oraz ojcem dzieci w wysokości 200 000 zł dla powódki, 150 000 zł dla małoletniego Jana oraz 150 000 zł dla małoletniej Marii.  Pismem z dnia 15 maja 2008 r., pozwana spółka odmówiła wypłaty świadczenia argumentując, iż w zaistniałym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej dla roszczeń powódki oraz małoletnich. Wskazano, iż pozwana nie jest zobowiązana do zapłaty, bowiem obowiązujące w dniu skierowania roszczenia przepisy prawa nie przewidują możliwości przyznania zadośćuczynienia za zdarzeniem jakim jest śmierć osoby najbliższej.

 

dowód: akta postępowania likwidacyjnego nr 1234/XX/08

 

W wyniku śmierci na skutek zdarzenia z dnia 15 kwietnia 2008 r., została drastycznie przerwana więź rodzinna z małoletnimi powodami oraz powódką.  Dotychczasowo małżeństwo poszkodowanego z powódką układało się wzorcowo, oparte było na ugruntowanych więzach emocjonalnych i uczuciowych. Relacje w rodzinie oraz małżeństwie układały się bardzo dobrze. Poszkodowany planował wraz z małżonką kolejne, trzecie dziecko. Tworzyli oni kochającą się rodzinę, pełną ciepła oraz miłości. Poszkodowany każdą wolną chwilę poza pracą spędzał na opiece nad małoletnimi dziećmi. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż poszkodowany miał zamiar powiększyć swoją rodzinę bowiem był osobą bardzo opiekuńczą i rodzinną. Zawodowo trudnił się opieką na dziećmi, bowiem pracował jako wychowawca w placówce opiekuńczo – wychowawczej. Z wykształcenia był pedagogiem.

 

  dowód: zeznania  świadka Janiny Nowak i  Artura Nowak

 

Poszkodowany był głową rodziny i jego zarobki  w wysokości 5 000 zł stanowiły w znacznej mierze aktywa umożliwiające utrzymanie stworzonego gospodarstwa domowego. Zarobki powódki wynosiły jedynie 1 500 zł i stanowiły mniejszą część budżetu domowego.

 

dowód: zaświadczenia o zarobkach z dnia 1 stycznia 2008 r. wystawione przez XYZ Sp. z o.o. dla powódki Anny Kowalskiej; zaświadczenie o zarobkach z dnia 1 stycznia 2008 r. wystawione przez XYZ Sp. z o.o. dla zmarłego Jakuba Kowalskiego,

 

Powodowie wraz z poszkodowanym, często spędzali wolny czas na wycieczkach pieszych oraz rowerowych. Lubili podróżować oraz wspólnie zwiedzać zabytkowe miejsca. Poszkodowany zawsze starał się, aby wolny czas rodzina spędzała aktywnie. W tym celu, organizował wspólne rodzinne wycieczki oraz często wychodził z inicjatywą w tym celu.

 

dowód: nagrania dvd oraz zdjęcia z rodzinnych wycieczek

 

Żądana dla powódki Anny Nowak kwota zadośćuczynienia uzasadniona jest faktem, iż powódkę łączyła niezwykle mocna więź uczuciowa, która została nagle przerwana w wyniku śmierci poszkodowanego. Powódka jest osobą młodą w wieku 28 lat i znała poszkodowanego od 15 lat. W roku 2003 r. zawarła z poszkodowanym związek małżeński.

 

   dowód: akt małżeństwa z dnia 1 lipca 2003 r. wystawiony przez kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Warszawie.

 

Przez zawarciem małżeństwa, powódka przyjaźniła się z poszkodowanym, uważała go za osobę, w której zawsze znajdowała oparcie oraz pomoc w codziennych sprawach i problemach. Obydwoje byli osobami, które uważały rodzinę za wartość nadrzędną. Cały czas planowali poszerzenie zawiązanej przez siebie rodziny oraz dbali o wychowanie i rozwój wspólnych małoletnich dzieci. Łączyły ich wspólne pasje, byli miłośnikami kina oraz często udawali się razem na piesze wycieczki górskie. W wyniku wypadku, powódka utraciła emocjonalne oparcie, które dotychczas dawał jej mąż. Została samotną kobietą, zobowiązaną do wychowania dwójki małoletnich dzieci. Jej plany oraz widoki na przyszłość związane z powiększaniem rodziny zostały nagle zniweczone w wyniku tragicznej śmierci męża.

 

dowód: wyjaśnienia powódki Anny Kowalskiej

 

Po stracie męża, powódka Anna Kowalska popadła w załamanie nerwowe. Nie była w stanie aktywnie uczestniczyć w życiu zawodowym i prywatnym przez okres 5 miesięcy. Bardzo mocno przeżywała okres żałoby po utracie małżonka. Doznany ból i cierpnie wywołały u powódki stany depresyjne oraz lękowe. Stany depresyjne powódki przejawiały się brakiem radości z życia, poczuciem osamotnienia oraz wycofaniem się z relacji z rodziną i przyjaciółmi. Dodatkowo, powódka odczuwała paniczny strach uniemożliwiający jej kierowanie pojazdami mechanicznymi.

 

dowód: opinia psychologa mgr Janiny Nowak

 

Żądania zadośćuczynienia na rzecz małoletnich powodów w wysokości: 150 000 zł dla Jana oraz Marii, uzasadnione są faktem nieodwracalnego przerwania więzi łączących ojca z dziećmi. Małoletni powodowie zostali pozbawienie możliwości opieki oraz wychowania przez ojca. W chwili zdarzenia, małoletni Jan posiadał skończone 4 lata, natomiast Maria była w wieku 2,5 roku. Więź biologiczna łącząca małoletnich powodów ze swoim naturalnym ojcem w żaden sposób nie może zostać przywrócona. Małoletni pozbawieni będą możliwości budowania relacji z swoim ojcem. W niedalekiej przyszłości, pozbawieni będą również możliwości przeżywania poczucia radości i szczęścia, które daje życie w pełnej rodzinie. W szczególności, nie będą mogli razem z ojcem wspólnie celebrować tak istotnych wydarzeń w życiu dziecka jak np.: wspólne święta, urodziny, pierwsza komunia święta, rozpoczęcie nauki w szkole oraz na studiach, zawarcie małżeństwa. Małoletni nigdy nie będą mieć możliwości skorzystania z oparcia, dobrej rady oraz pomocy, którą mógłby udzielić ich ojciec gdyby żył. Ich proces wychowawczy nigdy nie będzie kompletny bowiem ojciec jest osobą, która w sposób kluczowy wpływa na rozwój osobowości oraz charakteru dziecka. Małoletni również pozbawieni będą możliwości korzystania ze wzorców oraz postaw, które okazywać mógłby ich ojciec podczas długotrwałego procesu wychowania.

 

dowód: zeznania świadka Stanisławy Kowalskiej, wyjaśnienia powódki Anny Kowalskiej

 

Roszczenia strony powodowej znajdują oparcie w świetle przepisów art. 23 w zw. z art. 24 oraz 448 k.c. Rodzina, jako związek osób najbliższych, które łączy więź wynikające z pokrewieństwa oraz zawartego małżeństwa powinna podlegać ochronie prawa publicznego oraz cywilnego. Dobro rodziny jest wartością powszechnie akceptowaną społecznie, czego normatywnym wyrazem jest przepis art. 71 konstytucji. Zgodnie z tym przepisem, państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych.

Również normy prawa prywatnego przyznają szczególny prywat wartości jaką jest dobro rodziny. Zgodnie z art. 23 k.r.o. jednym z podstawowych obowiązków małżonków jest współdziałanie dla dobra założonej przez siebie rodziny. Jak wynika z powyższego, specyficzna więź rodzinna spełnia również doniosłą rolę w sferze prawnej. Ponadto, ugruntowane więzi rodzinne zapewniały powodom poczucie stabilności, bezpieczeństwa, wzajemne wsparcie w sferze materialnej i niematerialnej. Więź rodzica z dziećmi gwarantuje prawidłowego wychowanie oraz zapewnienie możliwości kształcenia.

Ochrony więzi rodzinnych należy również poszukiwać w treści przepisów kodeksu cywilnego. Norma art. 23 k.c. wskazuje katalog otwarty dóbr osobistych, które przysługują każdemu podmiotowi prawa cywilnego. Nie ulega wątpliwości, iż dobrem osobistym jest więź emocjonalna łączącą żonę z mężem oraz dzieci z ojcem. Jeżeli w świetle art. 23 k.c. dobrem osobistym jest kult pamięci po osobie zmarłej to tym jest nim więź występująca pomiędzy osobami żyjącymi.

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w ukształtowanym kierunku judykatury. Zgodnie bowiem z  tezą wyroku Sadu Najwyższego z dnia 22 października 2010 r. (sygn. III CZP 76/10),  najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawie art. 448 k.c. w związku z art. 24 § 1 k.c. zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu, który miał miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, Sąd Najwyższy jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości podkreślił, iż więź emocjonalna występująca pomiędzy członkami rodziny stanowi dobro osobiste polegające ochronie prawnej przewidzianej m.in. w treści przepisów art.23, 24 oraz 448 k.c. Ponadto, powołano się dotychczasową linię orzecznictwa prezentowaną w orzecznictwie sądowym.

W wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 września 2005 r. ( sygn. akt I ACa 554/05) stwierdzono, że szczególna więź rodziców z dzieckiem, przysługująca zarówno dziecku, jak i rodzicom w prawidłowo funkcjonującej rodzinie, zasługuje na status dobra osobistego, podlegającego ochronie przewidzianej w art. 24 § 1 k.c. Ponadto, w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r. ( sygn. akt. I ACa 554/05) stwierdzono, że szczególna więź rodziców z dzieckiem, przysługująca zarówno dziecku, jak i rodzicom w prawidłowo funkcjonującej rodzinie, zasługuje na status dobra osobistego, podlegającego ochronie przewidzianej w art. 24 § 1 k.c. Również w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. (sygn. akt III CZP 32/11) zaznaczono, iż sąd może przyznać najbliższemu członkowi rodziny zmarłego zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 w związku z art. 24 § 1 k.c., także wtedy, gdy śmierć nastąpiła przed dniem 3 sierpnia 2008 r. wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Wskazano słusznie, iż nowelizacja art. 446 k.c. dokonana w dniu 3 sierpnia 2008 r., polegająca na dodaniu do tego przepisu § 4, nie pozbawia najbliższych członków rodziny zmarłego możliwości dochodzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c., także w wypadku, gdy czyn niedozwolony popełniony został przed dniem 3 sierpnia 2008 r.

       Ponadto, za żądaniem strony powodowej przemawiają argumenty ściśle związane z intencją oraz zamierzeniem ustawodawcy, który wprowadzając przepis art. 446 § 4 k.c. uregulował expressis verbis możliwość dochodzenia zadośćuczynienia przez najbliższych członków rodziny zmarłego.  Wprowadzony przepis, nie jest jedynie wyrazem potwierdzenia przez ustawodawcę dopuszczalności dochodzenia zadośćuczynienia na gruncie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie tego przepisu, lecz dokonania zmiany w ogólnej zasadzie przewidzianej w treści art. 448 k.c. Zmiana ta polega na zawężeniu kręgu osób uprawnionych do zadośćuczynienia. Jeżeli zatem ustawodawca podejmował działania w celu uregulowania tego typu roszczenia, to tym bardziej przed nowelizacją pojawia się konieczność znalezienia odpowiedniej materialnoprawnej podstawy. A taką – dla zdarzeń mających miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 r. – będzie niewątpliwe przepis art. 448 k.c. W wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy trafnie zaznaczył, iż nowelizacja dokonana w dniu 3 sierpnia 2008 r. umożliwiła najbliższym członkom rodziny dochodzenie roszczeń z tytułu zadośćuczynienia za śmierć pokrzywdzonego zarówno na podstawie art. 446 § 4 k.c., jak art. 448 k.c. Wskazano, iż za zdarzenia mające miejsce przed nowelizacja, podstawę roszczenia stanowił art. 448 k.c. i to zarówno dla najbliższych członków rodziny zmarłego jak i również innych powodów.

Na podstawie powyższego stanowiska należy również uznać, iż odmowa wypłaty świadczenia przez stronę pozwaną dokonaną pismem z dnia 15 maja 2008 r. jest całkowicie nieuzasadniona w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz zaprezentowanego wyżej stanowiska judykatury.

Żądanie przez stronę powodową wypłaty odsetek z tytułu zwłoki uzasadnione jest faktem, iż pozwana nie spełniła świadczenia w terminie przewidzianym w treści art. 14  ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, PBUK i UFG (Dz. U. z 2003 nr 124 poz. 1152). Stosownie do treści tego przepisu, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Nie ulega wątpliwości, iż pozwany jest zobowiązany do zapłaty świadczenia pieniężnego. Jak zaznaczono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2002 r. (sygn. I CKN 693/00), zgodnie z art. 481 § 1 k.c. odsetki należą się wierzycielowi za sam fakt opóźnienia się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, a zatem należą się od dnia, w którym świadczenie to stało się wymagalne i powinno być zapłacone. A zatem, wymagalność roszczenia strony powodowej rozpoczyna się w pierwszym dniu po upływie 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia o zdarzeniu rodzącym odpowiedzialność ubezpieczyciela.

W dniu 15 kwietnia 2008 r. powódka Anna Kowalska wystąpiła z roszczeniem o zapłatę kwoty w łącznej wysokości 500 000 zł. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, PBUK i UFG, pozwana zobowiązana była do wypłaty świadczenia do dnia 15 maja 2008 r. W związku z powyższym, uzasadnione jest dochodzenie przez stronę powodową odsetek ustawowych od kwoty w wysokości 500 000 zł za okres od dnia 16 maja  2008 roku do dnia zapłaty.

Właściwość sądu określono na podstawie art. 20 ust 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.) który stanowi, iż powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

 

W ocenie powodów, przytoczone okoliczności oraz powołane dowody w pełni uzasadniają  zasądzenie powołanych w petitum kwot od pozwanego na rzecz strony powodowej.

 

Mając na uwadze powyższe, powodowie wnoszą jak na wstępie.

 

 

Załączniki:

       dowody z dokumentów wymienionych w pozwie,

odpis pozwu oraz wszystkich załączników w sprawie,

dowód uiszczenia opłaty sądowej[3]

 

[1] Sąd Rejonowy jest właściwy w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu (wartość dochodzonego roszczenia) nie przekracza kwoty 75.000,00 zł. W przypadku gdy wartość przedmiotu sporu jest wyższa niż kwota 75.000,00 zł, właściwy do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy.

 

[2] Ogólna właściwość miejscowa Sądu wynika z kodeksu postępowania cywilnego i jest to miejsce zamieszkania (siedziby) pozwanego. Jednakże na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. nr 124 poz. 1152 ze zm.) powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. W przypadku wskazania innego Sądu niż ogólna właściwość miejscowa należy wskazać w pozwie (w uzasadnieniu) ww. podstawę prawną.

 

[3] W spawach o roszczenia majątkowe podstawowy wpis sądowy wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu. Może być on uiszczony bądź na rachunek bankowy sądu, bądź bezpośrednio w kasie sądu albo znaczkami opłaty sądowej.

źródło: www.rf.gov.pl

Wzór pozwu o zapłatę amortyzacja, koszty najmu pojazdu zastępczego, zwrot kosztów opinii biegłego

                                                                                                              Pruszków,

 

 

Sąd Rejonowy w Pruszkowie

Wydział Cywilny

Kraszewskiego 22

05-800 Pruszków

 

Powód: 

Wiesław Kościelniak

Poziomkowa 9/29

05 – 090 Raszyn

 

                        Pozwany:

                        …………….Towarzystwo Ubezpieczeń S.

Pokątna 3,

                                                                                   01- 500 Warszawa

       

 

 

wartość przedmiotu sporu: 15072,47 zł.

 

 

 

POZEW O ZAPŁATĘ

 

 

Wnoszę o:

 

  1. zasądzenie od Pozwanego kwotę 15072,47 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia        7 listopada 2009 roku do dnia zapłaty,
  2. polecenie Pozwanemu dostarczenia na rozprawę akt szkodowych nr 121518/G,
  3. dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych w postaci wyceny nr 1512 z dnia          3 listopada 2009 roku, sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę Pana Jana Nowaka      – na okoliczność ustalenia określenia wartości rynkowej pojazdu przed szkodą oraz zakresu i kosztów jego naprawy,
  4. zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych,
  5. przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność Powoda.

 

 

UZASADNIENIE

 

Na powyższą  kwotę w wysokości 15072,47 zł składają się następujące roszczenia:

a) 12594,44 zł ( różnica pomiędzy wypłatą kwoty bezspornej w wysokości 7427,23 zł wypłaconej przez Pozwanego w dniu 13.11.2009, a kwotą faktycznych kosztów naprawy w wysokości 20021,67 zł wynikającą z kosztorysu naprawy sporządzonego przez niezależnego rzeczoznawcę samochodowego – dowód opinia nr 1512 z dnia 03.11.2009,

b) 501,63 zł – zwrot kosztów sporządzenia opinii przez niezależnego rzeczoznawcę samochodowego – dowód faktura VAT nr FV/180 z dnia 6.11.2009,

c) 1976,40 zł – zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego – dowód umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 12.10.2009 roku, faktura VAT nr 15/2009 z dnia 30.10.2009 roku.

 

Dnia 8 października 2009 r. wskutek kolizji drogowej, którego sprawcą był Jerzy Budzianowski, jadący pojazdem marki XYZ, nr rej. ZWP 1524 tj. podmiot posiadający zawartą z Pozwanym umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, uszkodzeniu uległ należący do Powoda pojazd marki ZZZ, rok produkcji 1999, nr rej. WWZ 53T3. Sprawca wypadku przyznał się do winy i podpisał stosowane oświadczenie na miejscu kolizji.

 

Dowód: oświadczenie sprawcy wypadku Jerzego Budzianowskiego

 

W związku z zawartą ze sprawcą wypadku umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Powód zgłosił roszczenia związane z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym Pozwanemu telefonicznie w dniu 8 października 2009 roku. Równocześnie w dniu 8 października Powód poinformował w formie elektronicznej Pozwanego, iż uszkodzony pojazd jest mu niezbędny ze względu na charakter pracy zawodowej, miejsce zamieszkania i sytuację rodzinną.      W związku z powyższym, zaistniała konieczność wynajmu przez Powoda pojazdu zastępczego. Pismo zostało również przekazane Pozwanemu listem poleconym ( data nadania 9 października 2009 roku )

 

Dowód: a) pismo z dnia 8 października 2009 roku wraz z potwierdzeniem nadania;

  1. b) kopia formularza zgłoszenia szkody

 

W dniu 13 listopada 2009 roku Pozwany uznał swoją odpowiedzialność wypłacając kwotę bezsporną w wysokości 7427,23 zł za przedmiotową szkodę oraz przekazał kosztorys naprawy pojazdu nr 175523 z dnia 15.10.2009 roku, w którym zakres uszkodzeń i koszt ich naprawy został oszacowany na kwotę 7427,23 zł brutto.

 

Dowód: a) pismo Pozwanego z dnia 9 listopada 2009 roku

 

  1. b) kosztorys EUROTAXGLASS´S nr 522589 sporządzony przez Pozwanego w dniu 15

października 2009 roku

 

  1. c) wyciąg z rachunku bankowego ( Mondeo Bank ) z dnia 13 listopada 2009

potwierdzający wpłatę kwoty bezspornej w wysokości 7.427,23 zł

 

 

Pozwany tj. zakład ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku drogowego zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zgodnie z treścią przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003, Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), jest zobowiązany naprawić wyrządzoną Powodowi szkodę w całości. Stosownie do treści                art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 34 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, „z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznych są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”. Tym samym, w wyniku wystąpienia wypadku komunikacyjnego, z którego wynikła szkoda, zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody, na podstawie art. 361 § 2 k.c., Powód jako poszkodowany, może domagać się od Pozwanego jako podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody, odszkodowania obejmującego wszelkie koszty poniesione w związku z zaistniałą szkodą, które Powód (poszkodowany) był zmuszony ponieść na skutek wystąpienia zdarzenia i których Powód (poszkodowany) nie musiałby ponosić, gdyby szkoda nie zaistniała.

Przedmiotowy kosztorys naprawy sporządzony przez Pozwanego zawiera wiele błędów w konsekwencji czego ustalona kwota odszkodowania nie czyni zadość kodeksowej zasadzie pełnej kompensacji szkody. Między innymi w kosztorysie jest wskazanie, iż zastosowano urealnienie na części zamienne marki ZZZ w wysokości 70%. Wypłacona przez Pozwanego kwota odszkodowania w wysokości 7.427,23 zł uniemożliwia przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego (sprzed wypadku), zaś dokonane potrącenia amortyzacyjne należy uznać za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Dodatkowo, do ustalenia wysokości świadczenia odszkodowawczego przy ubezpieczeniu OC komunikacyjnym znajduje zastosowanie zasada pełnego odszkodowania  – art. 361 §2 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązek naprawienia szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej albo za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Z zasady tej, wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu uniemożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy ustalonej. W orzecznictwie i doktrynie prawa cywilnego powszechnie przyjęte jest stanowisko, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody którym jest przywrócenie do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem szkody jest użycie nowych części (co w zaistniałym stanie faktycznym jest bezsporne), to poniesione na nie wydatki wchodzą skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność stosowania potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r., II CR 425/72, z dnia 5 listopada 1980 r., III CRN 223/80, OSN 1981, nr 10, wyrok z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5 poz. 64, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 roku ( sygn. akt V CKN 308/01, niepublikowany ), w którym jednoznacznie Sąd wskazał, iż „ w przypadku uszkodzenia samochodu odszkodowanie obejmuje przede wszystkim kwotę pieniężną, konieczną do opłacenia jego naprawy lub przywrócenia do stanu sprzed wypadku. Osoba odpowiedzialna jest zobowiązana zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu samochodu, do których należą koszty nowych części i innych materiałów ”. Tak więc zastosowanie w przedmiotowej sprawie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na poszkodowanego ciężaru przywrócenia uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy szkody i tylko z tej przyczyny, iż rzecz uszkodzona był już częściowo używana.

 

Celem przedstawienia zasadności swoich roszczeń oraz ustalenia wysokości należnego odszkodowania, Powód zlecił sporządzenie opinii niezależnemu rzeczoznawcy techniki samochodowej i ruchu drogowego Expert, Panu inż. Janowi Nowakowi. Celem opinii było określenie wartości rynkowej pojazdu przed szkodą oraz ustalenie zakresu i kosztów jego naprawy. Z ekspertyzy niezależnego rzeczoznawcy samochodowego jednoznacznie wynika, iż koszty naprawy pojazdu wynoszą 20021,67 zł.

Zapłata odszkodowania może następować z tytułu przywrócenia do stanu poprzedniego, jak również z tytułu zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ( art. 363 § 1 kodeksu cywilnego ). Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.c. to wyłącznie do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia szkody, który może domagać się jej naprawienia poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Skoro odszkodowanie następuje poprzez zapłatę określonej kwoty pieniężnej, to sposób w jaki poszkodowany zadysponuje otrzymanymi środkami pieniężnymi zależy tylko i wyłącznie od jego woli. Poszkodowany otrzymane odszkodowanie przeznaczyć  może zarówno na naprawę uszkodzonego pojazdu, jak również na zakup innego pojazdu, czy też przeznaczyć na dowolny inny cel.

 

Dowód: opinia rzeczoznawcy samochodowego nr 1512 z dnia 03.11.2009,

 

W dniu 3 listopada 2009 roku, Powód wezwał Pozwanego do wypłaty kwoty odszkodowania w wysokości umożliwiającej przywrócenia stanu techniczno – eksploatacyjnego pojazdu sprzed wypadku, a także do zachowania technologii naprawy umożliwiającej dalsze bezpieczne kontynuowanie użytkowanie pojazdu.

 

Dowód: pismo Powoda z dnia 3 listopada 2009 roku.

 

 

W celu dochodzenia należnego odszkodowania i udowodnienia wysokości kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, Powód zlecił wykonanie opinii niezależnemu rzeczoznawcy samochodowemu, który w wyniku badania uszkodzonego pojazdu oraz na podstawie przedłożonych dokumentów, w opinii z dnia 3 listopada 2009 roku ustalił koszty naprawy pojazdu na kwotę 18.021,67 zł. W związku z tym, Powód poniósł koszty ekspertyzy rzeczoznawcy w wysokości 501,63 zł, udokumentowane fakturą VAT nr FV/180. Koszt sporządzenia ekspertyzy jest stratą w majątku Powoda, która pozostaje w związku przyczynowym z działaniem sprawcy polegającym na spowodowaniu kolizji drogowej i wyrządzeniem szkody oraz zaniechaniu Pozwanego polegającego na wypłacie odszkodowania tylko w części rekompensującej wyrządzoną szkodę. Powyższe potwierdza uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2004 roku w której czytamy, iż :„ Odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów może – stosownie do okoliczności sprawyobejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego ( sygn. akt. III CZP 24/04, OSNC 2005/7-8/117 ). SN podkreślił, że pojęcie szkody ubezpieczeniowej, gdy podstawą odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest umowa odpowiedzialności cywilnej, jest tożsame z pojęciem szkody zawartym w art. 361 k.c. W skład takiej szkody, według ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, wchodzą wydatki i koszty związane ze zdarzeniem wywołującym szkodę. W sytuacji gdy zakład ubezpieczeń kwestionuje zasadność wypłaty całości odszkodowania, bądź też w sposób nieuzasadniony obniża wysokość kwoty odszkodowania,  poszkodowany niejako zmuszony jest do poparcia swoich roszczeń opinią rzeczoznawcy. Koszt jej sporządzenia jest stratą w majątku poszkodowanego, która pozostaje w związku przyczynowym z działaniem sprawcy polegającym na spowodowaniu kolizji drogowej i zaniechaniu zakładu ubezpieczeń polegającym na odmowie wypłaty odszkodowania.

 

Dowód: dowód faktura VAT nr FV/180 z dnia 6 listopada 2009 roku.

 

W związku z uszkodzeniem pojazdu, Powód wynajął pojazd zastępczy na czas naprawy, który był mu niezbędny ze względu na charakter pracy zawodowej, miejsce zamieszkania i sytuację rodzinną. Z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego Powód poniósł koszty w wysokości 1976,40 zł.       Utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową. Normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 §1 k.c. jest niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego, nie tylko w sytuacji jego uszkodzenia, ale również zniszczenia i to w oderwaniu od faktu, czy samochód ten wykorzystywany był do celów zarobkowych, czy też służył do zaspokajania normalnych i doniosłych społecznie funkcji życiowych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeżeli poszkodowany poniósł z związku z tym koszty, które były konieczne, na wynajem samochodu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu.

Kwestia uprawnienia poszkodowanego do najmu samochodu zastępczego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej zakładu ubezpieczeń z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych było przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, który potwierdzał prawo poszkodowanego do najmu pojazdu zastępczego. Przykładowo można przedstawić w tej problematyce następujące orzeczenia Sądu Najwyższego: wyrok SN z dnia 26 listopada 2002 r. (sygn. akt V CKN 1397/00), wyrok SN z dnia 8 września 2004r. (sygn. akt IV CK 672/03), wyrok SN z dnia 5 listopada 2004r. (sygn. akt II CK 494/03); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004r. (sygn. akt IV CK 672/03); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2004r. (sygn. akt II CK 412/03). Powyższe potwierdza również orzecznictwo sądów powszechnych, dla przykładu wyrok z dnia 6 grudnia 2004 roku ( Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, sygn. akt IV C 1449/04 ): „ Zdaniem Sądu poszkodowany ma prawo dysponować sprawnym pojazdem przez czas naprawy swojego samochodu, niezależnie od tego, do jakich celów służył mu uszkodzony pojazd. Posiadanie samochodu nie jest w pierwszej dekadzie XXI wieku luksusem, posiadacz samochodu nie musi wykazywać, że jest mu on potrzebny w codziennym życiu – jest to oczywistością ”. Tytułem innego przykładu w wyroku z dnia 10 lipca 2007 roku ( Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 roku, sygn. akt I C 191/06 ): „ W ocenie Sądu fakt uczestnictwa w kolizji nie może zmuszać poszkodowanego do zmiany planów i zobowiązań rodzinnych oraz obniżenie swojej stopy życiowej. Za nietrafny uznać należy argument pozwanego, że powód mógł korzystać  z komunikacji miejskiej, gdyby bowiem intencją powoda było korzystanie z takich środków komunikacji w ogóle nie nabywałby samochodu ”.

 

Dowód: a) umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 12 października 2009 roku,

 

  1. b) faktura VAT nr 15/2009 z dnia 30.10.2009 roku.

 

 

Pismem z dnia 8 grudnia 2009 roku, Powód ostatecznie wezwał Pozwanego do zapłaty kwoty 13.072,47 zł wraz z należnymi odsetkami za czas zwłoki.

 

Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 8 grudnia 2009 roku wraz z dowodem nadania

 

Do dnia złożenia niniejszego pozwu, Pozwany nie dopłacił należnej kwoty Powodowi.

 

 

Roszczenie Powoda w wysokości 15072,47 zł jest świadczeniem pieniężnym. „Zgodnie z art. 481 § 1 KC odsetki należą się wierzycielowi za sam fakt opóźnienia się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, a zatem należą się od dnia, w którym świadczenie to stało się wymagalne i powinno być zapłacone.” ( tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2002r., sygn. I CKN 693/00 ). Treść art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wskazuje iż „ Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie”. Powód zgłosił szkodę w dniu      8 października 2009 roku. Zgodnie z obowiązującymi ustawowo terminami Pozwany był zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu oraz zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego do dnia 7 listopada 2009 roku. Kwota bezsporna w wysokości 7427,23 zł została przekazana na rachunek bankowy Powoda w dniu 13 listopada 2009 roku.                W związku z powyższym, uzasadnione jest dochodzenie przez Powoda odsetek ustawowych w wypłacie kwoty bezspornej za okres od dnia 7 listopada 2009 roku do dnia 13 listopada 2009 roku, tj. dnia zapłaty kwoty bezspornej oraz dochodzenie odsetek ustawowych za czas zwłoki w wypłacie całości kwoty odszkodowania w wysokości 15072,47 zł,  które należy liczyć od dnia     7 listopada 2009 roku do dnia zapłaty.

 

Właściwość sądu Powód określił na podstawie art. 20 ust 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), który stanowi, iż powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

 

Zdaniem Powoda, przytoczone okoliczności oraz powołane dowody w pełni uzasadniają  zasądzenie powołanych w petitum kwot od Pozwanego na rzecz Powoda.

 

Mając na uwadze powyższe Powód wnosi jak na wstępie.

źródło: rf.gov.pl

 

                                                                                             

 

Wzór pozwu waloryzacyjnego z polis posagowych

Warszawa, 11 maja 2009 r.

 

 

 

 

Sąd Rejonowy

dla Warszawy Śródmieścia

I Wydział Cywilny

Marszałkowska 82

00-951 Warszawa

 

 

Powód:

 

Maria Malinowska

Al. Stanów Zjednoczonych 5

04-008 Warszawa

 

Pozwany:

 

XYZ Życie S.A.

  1. Kwiatowa 4

00-003 Warszawa

 

 

 

 

 Wartość przedmiotu sporu: 17.743 złotych  (siedemnaście tysięcy siedemset czterdzieści trzy złote)

 

 

 

 

Pozew o zapłatę

 

 

Działając w imieniu własnym Powódka kolejno wnosi o:

 

  1. dokonanie sądowej waloryzacji wartości należnego świadczenia na podstawie polisy Zakładu Ubezpieczeń o nr ………….. z dnia ……

 

  1. zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty zwaloryzowanego świadczenia szacunkowo wskazanego jako wartość przedmiotu sporu,

 

  1. zasądzenie od pozwanej na jej rzecz odsetek ustawowych od żądanej kwoty, poczynając od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty

 

  1. zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

 

 

 

 Uzasadnienie

 

 

W dniu 30 grudnia 1988 roku Jan Malinowski zawarł z pozwanym umowę polisy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, wskazując jako Uposażoną – córkę Marię Malinowską.

Wpłacona została jednorazowa składka w wysokości 70.000 złotych. Okres ubezpieczenia wynosił 20 lat. Suma ubezpieczenia wpisana na polisie wynosiła 190.000 zł. Na podstawie postanowień zawartej umowy pozwany zobowiązał się wypłacić Uposażonej po upływie okresu ubezpieczenia sumę ubezpieczenia podwyższoną corocznie o określony procent (np. 11%) wskazany w umowie ubezpieczenia, co daje kwotę 608.000 złotych (sześćset osiem tysięcy złotych).

Dowód  nr 1 (polisa posagowa nr …….)

 

Po upływie okresu ubezpieczenia Maria Malinowska złożyła wniosek o wypłatę świadczenia i została poinformowana przez pozwanego pismem z dnia 15 lutego 2009 roku, że może odebrać należną kwotę w ramach polisy posagowej, jako uposażona. Pozwany wskazał, że należna kwota wynosi 2.800 złotych.

Dowód nr 2 ( pismo pozwanej z dnia 15 stycznia 2009 roku)

 

Po wniesieniu odwołania przez Marię Malinowską pozwany dokonał urealnienia sumy ubezpieczenia do wysokości 3.200 złotych wskazując, że wypłata powyższej kwoty jest możliwa na drodze ugody pozasądowej.

Dowód nr 3 ( pismo pozwanego z dnia 10 lutego 2009 roku)

 

Waloryzacji nie powinna podlegać suma ubezpieczenia, lecz suma uposażenia. Potwierdza to również stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2003 roku, sygn. akt I CKN 1/01 (niepubl.), że przedmiotem waloryzacji ma być świadczenie pieniężne w wysokości określonej umową, do spełnienia, którego po upływie okresu ubezpieczenia, zobowiązał się ubezpieczyciel, a nie suma ubezpieczenia. Dlatego też za podstawę waloryzacji powinna zostać przyjęta kwota 608.000 złotych.

Ponadto biorąc pod uwagę rodzaj waloryzowanego świadczenia oraz jego cel, najwłaściwszym miernikiem, według którego można dokonać waloryzacji wydaje się być wysokość średniego miesięcznego wynagrodzenia.

Mając na uwadze fakt, iż waloryzacja ma na celu przywrócenie świadczeniu jego pierwotnej wartości należy wziąć pod uwagę kwotę ostatnio opublikowanego przeciętnego wynagrodzenia – z II kwartału 2009 roku.

Dla obliczeń waloryzacyjnych ustalono, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w roku 1988 wynosiło 53.090 złotych (obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia …), natomiast przeciętne wynagrodzenie w II kwartale 2009 roku – 2213, 88 złotych netto (obliczone z kwoty przeciętnego wynagrodzenia brutto w II kwartale 2009 r., które wyniosło 3081,48 złotych zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2009 r.).

Przyjmuje się kwotę netto dlatego, iż w latach osiemdziesiątych, gdy zawierane były umowa ubezpieczenia przeciętne wynagrodzenie nie było objęte tzw. „ubruttowieniem” jak w obecnym czasie.

Obliczenia wnioskowanej kwoty w ramach polisy posagowej można dokonać według następującego wzorca:

Średnie wynagrodzenie w roku 1988 wynosiło 53.090 w złotych zatem, kwota, która miała być wypłacona Uposażonej po upływie okresu ubezpieczenia odpowiadała 11,45  przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniom.

Skoro w roku 2009, w II kwartale przeciętne wynagrodzenie netto wynosiło 2213,70 złotych, to kwota ta pomnożona przez wskaźnik 11,45 daje  kwotę 25.346,86 złotych.

Dokonując oceny wysokości ryzyka obciążającego strony, zgodnie z linia orzecznictwa Sadu najwyższego należy wziąć pod uwagę interesy obu stron, uwzględnić zasady współżycia społecznego.

Istotą tego typu umowy jest zabezpieczenie w przyszłości sytuacji materialnej dzieci, zapewnienie im określonych świadczeń pieniężnych potrzebnych w razie zaistnienia pewnych zdarzeń i sytuacji – brak możliwości zarobkowania, wydatki związane z edukacją i usamodzielnieniem się.

Z uwagi na to, że pozwany Zakład Ubezpieczeń jest nieporównywalnie silniejszą stroną umowy oraz porównując możliwości finansowe stron, należy przyjąć, że ujemne skutki spadku wartości pieniądza nie mogą obciążać tylko jednej strony. Powódka uważa, że ryzyko inflacji powinno obciążyć ją w 30 %, a pozwanego, jako podmiotu silniejszego, który kreował warunki umowy w 70 %. Zatem z kwoty 25.346,86 złotych na rzecz Powódka powinna zostać zasądzona kwota 17.743 złote (tzn. 70% kwoty 25.346,86).

Powódka ma 22 lata i jest studentką IV roku filozofii. Studia odbywa w systemie zaocznym. Pracuje na ½ etatu jako kelnerka i zarabia ok. 700,00 zł netto miesięcznie. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami. Matka powódki jest rencistką i otrzymuje świadczenie w wysokości 500,00 zł miesięcznie, a ojciec jest taksówkarzem i zarabia ok. 2000,00 zł miesięcznie. Powódka otrzymane świadczenie chciałaby przeznaczyć na dalszą naukę (po skończeniu obecnych studiów chce rozpocząć studia podyplomowe) oraz zrobienie prawa jazdy. Oszczędza również na zakup mieszkania.

W związku z powyższym, wnoszę jak na wstępie.

 

 

Załączniki

3 odpisy pozwu oraz pozostałych załączników

 

źródło: www.rf.gov.pl